اروتیک راجپوت‌های کوماون

در بخش‌های کوهستانی کومائون، نام خانوادگی بیشترِ معرفی را بر عهده دارد. بیشت، راوات، نگی، بورا، کارکی، ادیکاری، بهانداری: اگر یکی از این‌ها را در الموره یا پیتوراگر بشنوید، به احتمال زیاد با یک راجپوت کومائونی طرف هستید، عضوی از کاست زمین‌دار که تراس‌های کشاورزی را می‌کاشت، کدخدایان روستاها را از میان خود برمی‌آورد و صفوف ارتش‌های منطقه را پر می‌کرد. آنان زبان مادری، تقویم جشن‌ها و انبوهی از خدایان روستایی را با برهمن‌های کومائونی و صنعتگران شیلپکار مشترک دارند. اما جایگاه خاص خود را در نظم کهنِ کوهستان حفظ کرده‌اند و اغلب با عنوان افتخاری ثاکور خطاب می‌شوند. ریشه‌های آنان در دو جریان جاری است. برخی تبارها نسب خود را به راجپوت‌های دشت می‌رسانند که به کوهستان آمدند، و بسیاری از آنان به پادشاهان چاند پیوند داشتند که از چامپاوات و بعدها از الموره حکومت می‌کردند. برخی دیگر از جمعیت کهن‌ترِ خاسای هیمالیا تبار می‌برند که خانواده‌هایشان طی نسل‌ها ادعای مقام راجپوتی کرده‌اند. فرهنگ‌های جغرافیایی دوران استعمار این دو گروه را با دقت رتبه‌بندی کردند، اما امروزه این تمایز اهمیت بسیار کمتری دارد. پادشاهی چاند در سال 1790 به دست گورکاهای نپال سقوط کرد و بریتانیایی‌ها در سال 1815 کومائون را تصرف کردند. پس از آن سربازگیری ارتش بریتانیا آغاز شد و سربازی به حرفه‌ی خانوادگی بدل گشت. هنگ کومائون که در رانیخیت مستقر است هنوز هم به‌طور گسترده از این کوهستان‌ها سرباز می‌گیرد.

کومائونی به شاخه‌ی پهاری مرکزی از زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد. در غرب به گرهوالی نزدیک است و با نپالی، که آن سوی مرز رود کالی به آن سخن می‌گویند، خویشاوندی دورتری دارد. زبان هندی اکنون بر مدرسه و اداره چیره است و بسیاری از جوانان کومائونی که در دشت بزرگ شده‌اند، این زبان را بهتر از آنکه به آن سخن بگویند می‌فهمند. دین آنان هندو با رنگ‌وبوی قوی کوهستانی است. در کنار شیوا و الهه ناندا دیوی، خدایان محلی چون گولو دِوتا ایستاده‌اند، خدای عدالت که در معابدش در چیتای و گوراخال هزاران زنگ و عریضه‌ی کتبی آویخته شده است. در جاگار، آیینی شبانه که با طبل هورکا و روایت خواننده پیش می‌رود، خدا یا روح نیاکان به درون یک واسطه فراخوانده می‌شود تا مشکل یک خانواده را حل کند. تقویم جشن‌ها هنوز از چرخه‌ی کشاورزی پیروی می‌کند. در جشن هاریلا، خانواده‌ها دانه را در سبدهای کوچک می‌کارند و حدود ده روز بعد، جوانه‌های رنگ‌پریده را بر سر اعضای خانواده می‌گذارند. در گهوگهوتیا، در ماکار سانکرانتی، کودکان کلاغ‌ها را فرا می‌خوانند تا با آنان خمیر شیرینِ سرخ‌شده تقسیم کنند. زنان متأهل در عروسی‌ها و مراسم مذهبی پیچهورا می‌پوشند، سرپوشی زعفرانی با نقش چاپی قرمز. چهولیا، رقص شمشیر و سپر که مردان در کاروان داماد اجرا می‌کنند، مدت‌هاست به عروسی‌های راجپوت پیوند خورده است. مهاجرت به دهلی، هالدوانی و محل‌های مأموریت ارتشی بسیاری از روستاهای نیاکانی را خالی کرده است، با این حال خانواده‌ها همچنان برای عروسی‌ها، جاگارها و جشن‌ها بازمی‌گردند.