اروتیک بهر

بهارها جامعه‌ای کشاورز در دشت گنگِ شرقی‌اند که هویتشان بر ادعایی چشمگیر استوار است: اینکه پیش از آمدن کسانی که امروز در این سرزمین قدرتمندند، آنها بر این کشور فرمان می‌راندند. در سراسر شرق اوتار پرادش، از اوده تا وارانسی، غازی‌پور، اعظم‌گڑه و بالیا و تا بیهار، روستاییان از دیرباز به تپه‌های آجری کهن، آبگیرهای گل‌انباشته و قلعه‌های خاکی ویران اشاره کرده و آنها را «کار بهار» نامیده‌اند. مساحان استعماری همین انتساب را در ناحیه‌ای پس از ناحیه‌ی دیگر ثبت کردند. این سنت بر آن است که شماری از خاندان‌های کوچک فرمانروای بهار در سده‌های آغازین میانه بر این منطقه حکم می‌راندند و سپس راجپوت‌های مهاجر و پس از آن سلطنت جونپور آنان را برانداختند و بازماندگانشان را به‌صورت کشاورزان مستأجر و کارگر بر زمینی باقی گذاشتند که گفته می‌شود نیاکانشان بر آن فرمان می‌راندند.

این روایت امروز کارکرد واقعی دارد. بسیاری در این جامعه نام راجبهار را ترجیح می‌دهند، یعنی بهارِ «شاهانه»، و تاریخ‌های طبقاتی که مؤلفان راجبهار در سده‌ی بیستم نوشتند در پی ثبت پادشاهی‌های گمشده‌اند. شخصیت محوری سهیل‌دیو است، پادشاه شراوستی که به گفته‌ی افسانه، سالار مسعود، جنگاور غزنوی را در بهرائچ در سال 1034 کشت. این داستان از رهگذر یک زندگی‌نامه‌ی مقدس فارسی از سده‌ی هفدهم به ما رسیده است، و پاسی‌ها و برخی گروه‌های راجپوت نیز او را از آن خود می‌دانند، اما برای راجبهارها او گواه اصالت خاندانی است. نام او بر یک حزب سیاسی است، حزب سهیل‌دیو بهاراتیا سماج که در سال 2002 تأسیس شد، و بر یک قطار، یک تمبر پستی و یک یادمان در بهرائچ.

در زندگی روزمره، بهارها همان زبانی را حرف می‌زنند که منطقه‌شان حرف می‌زند: بوج‌پوری در شرق، آوادهی به‌سوی لکهنو، و هندی برای مدرسه و دستگاه اداری. همه‌ی آنها هندوآریایی‌اند و هیچ چیزی در زبان، بهارها را از همسایگانشان متمایز نمی‌کند. آنان هندو هستند و تقویم منطقه‌ای هولی، دیوالی و چهات را نگه می‌دارند، در کنار زیارتگاه‌های روستایی برای خدایان محافظ محلی و نیاکان الوهیت‌یافته. ازدواج در درون طبقه می‌ماند.

بیشتر خانواده‌ها هنوز از قطعه‌زمین‌های کوچک، کشت مشارکتی و دستمزد کشاورزی زندگی می‌کنند که به‌تدریج با کار مهاجرتی در شهرهای بزرگ هند تکمیل می‌شود. اوتار پرادش بهار و راجبهار را در شمار طبقات عقب‌مانده‌ی دیگر فهرست کرده است، و خواست دیرینه‌ی انتقال آنان به رده‌ی فهرست‌شده، با سهمیه‌ها و حمایت‌های قانونی جداگانه‌اش، محور سیاست جامعه است. در حوزه‌های انتخاباتی سخت رقابتی پوروانچال، آرای آنان می‌تواند کرسی‌ها را تعیین کند، و از همین روست که مردمی که نویسندگان استعماری آنان را نژاد بومیِ آواره نامیدند، اکنون هر حزب بزرگی به خواستگاری‌شان می‌رود.