اروتیک کچی‌ها

از یک کاچی بپرسید وطنش کجاست، و پاسخ معمولاً با غرور بیشتری همراه است از آنچه بیگانگان انتظار دارند. کاچ دورترین گوشه غربی هند است، ناحیه‌ای از ایالت گجرات که از شمال با باتلاق نمکی رَن بزرگ کاچ، از شرق با رَن کوچک، و از جنوب با خلیج کاچ و دریای عرب محصور است. وقتی باران‌های موسمی رَن را پر می‌کنند، این سرزمین تقریباً به جزیره‌ای بدل می‌شود، و در بیشتر طول تاریخ خود نیز همچون جزیره‌ای رفتار کرده است. تا پیش از پیوستنش به هند مستقل، ایالتی شاهزاده‌نشین با نام کاچ بود که از بوج با سلسله جادجا اداره می‌شد. احساس داشتن میهنی جداگانه از آن ایالت فراتر زیسته است.

آنچه کاچی‌ها را کنار هم نگه می‌دارد زبان است بیش از ایمان. کاچی زبانی هندو-آریایی است که به سندی، که درست آنسوی مرز پاکستان بدان سخن گفته می‌شود، نزدیک‌تر است تا به گجراتی، زبان دولت ایالتی. این زبان وضعیت رسمی ندارد و معمولاً با خط گجراتی نوشته می‌شود، بنابراین بیشتر گویشوران در خانه کاچی و در هر جای دیگر گجراتی، هندی یا انگلیسی به کار می‌برند. سال نوی کاچی، Ashadhi Bij، در ژوئن یا ژوئیه است و به آمدن امیدوارانه باران گره خورده است، که نشان می‌دهد در سرزمینی خشک چه چیزی بیش از همه اهمیت دارد.

کاچی بودن بر فراز دین و طبقه قرار دارد و جایگزین آنها نمی‌شود. هندوها اکثریت‌اند، از جمله راجپوت‌های جادجا، لوهانا، بهانوشالی، لوا و کادوا پاتیل، و دامداران رباری و اهیر. جینیان، به‌ویژه جامعه‌های ویسا اوسوال و داسا اوسوال، مدت‌هاست در بازرگانی برجسته‌اند. مسلمانان اقلیتی بزرگ‌اند، از تاجران ممون و خوجا تا چوپانان جات و موتوا در چراگاه‌های بانی، و زیارتگاه حاجی پیر در لبه رَن زائرانی از هر دو دین را جذب می‌کند.

دریا همان‌قدر که صحرا کاچی‌ها را ساخت، آنان را شکل داد. کشتی‌سازان ماندوی قرن‌ها کشتی‌های باری چوبی ساخته‌اند، و نسل‌ها بازرگانان کاچی با بادهای موسمی به مسقط، زنگبار و سواحل سواحیلی سفر کرده‌اند. همین شبکه تجاری دلیل آن است که این‌همه کاچی در جای دیگری زندگی می‌کنند: در بمبئی و کراچی، در کنیا، تانزانیا و اوگاندا، و بعدها در بریتانیا، جایی که خانواده‌های لوا پاتیل و خوجای اسماعیلی کسب‌وکارها، معابد و جماعت‌خانه‌ها ساختند.

در وطن، هنر دستی آشکارترین نشانه است. هر جامعه سبک ویژه‌ای از گلدوزی آینه‌کاری دارد، با بخیه‌ها و نقش‌های خاص خود. همچنین بانداتی با گره‌زنی و رنگ‌آمیزی، چاپ قالبی اجراک، و نقاشی روگان وجود دارد که دست‌کم چند هنرمند در نیرونا آن را زنده نگه می‌دارند. زلزله سال 2001 بوج، انجار و بهاچائو را ویران کرد. بازسازی‌ای که پس از آن آغاز شد، همراه با گردشگرانی که برای دیدن نمک سفید رَن بزرگ می‌آیند، کاچ را به زمانه‌ای پرجنب‌وجوش‌تر و پیوسته‌تر کشانده است.