اروتیک مالدیوی‌ها

مالدیوی‌ها مردم کشوری‌اند که بیشترِ آن آب است. سرزمین آن‌ها زنجیره‌ای از حدود 1,200 جزیرهٔ مرجانی است که در حدود 800 کیلومتر در اقیانوس هند کشیده شده و در 26 گروه طبیعی به نام آتول دسته‌بندی می‌شوند، و تقریباً هیچ‌کدام از آن‌ها بیش از یک یا دو متر بالاتر از سطح دریا نیست. این واقعیت همه‌چیز را شکل می‌دهد: الگوهای سکونت، رژیم غذایی، معماری، دامنهٔ دریایی گستردهٔ بازرگانان مالدیوی، و نگرانی‌های سیاسی امروز. جامعه‌ای جدا، ماهل‌های جزیرهٔ مینیکوی، در شمالی‌ترین جزیرهٔ این زنجیره زندگی می‌کنند؛ جزیره‌ای که دولت هند آن را به‌جای خود مالدیو، در لاکشادویپ قرار داده است. آن‌ها از نظر فرهنگی و زبانی مالدیوی باقی مانده‌اند و گویش ویژهٔ خود، ماهل، را دارند.

زبان آن‌ها، دیویهی، از زبان‌های هندوآریایی است و شاخهٔ جنوبیِ همان خانواده‌ای است که زبان سینهالی را پدید آورد و نزدیک‌ترین خویشاوندی را با آن دارد. این زبان با خط تانا نوشته می‌شود؛ خطی که از راست به چپ نوشته می‌شود و در قرن شانزدهم به‌صورت بومی ابداع شد، تا حدی برای گنجاندن حروف عربی در واژگان دینی. تانا در میان خطوط جهان غیرمعمول است، زیرا عمداً ابداع شده و به‌تدریج تکامل نیافته است. دیویهی میان آتول‌ها تفاوت گویشی محسوسی دارد؛ به‌ویژه آتول‌های جنوبی به گونه‌هایی سخن می‌گویند که دیگر مالدیوی‌ها دنبال کردنشان را دشوار می‌یابند.

اسلام در سال 1153 وارد شد، زمانی که آخرین پادشاه بودایی به آن گروید، و از آن پس کشور به‌طور رسمی و بر اساس قانون اساسی مسلمان سنی بوده است. دین به‌شدت در زندگی مدنی تنیده شده است: شهروندی تنها به مسلمانان تعلق دارد، نماز جمعه هفتهٔ کاری را سامان می‌دهد، و لایه‌های کهن‌تر بودایی و هندویی تاریخ مالدیو بیشتر در باستان‌شناسی و در واژه‌های قرض‌گرفته باقی مانده‌اند. پیش از گرویدن، این جزیره‌ها بیش از هزار سال گرهگاهی در مسیرهای تجاری اقیانوس هند بودند و صدف‌های ودع را که از غرب آفریقا تا چین به‌عنوان پول به‌کار می‌رفت، و طناب لیف نارگیل را که دریانوردان عرب و سپس اروپایی بهترین طناب جهان برای طناب‌بندی کشتی می‌دانستند، صادر می‌کردند.

زندگی روزمرهٔ مالدیوی‌ها هنوز بر دریا می‌چرخد. ماهی تون راه‌راه، که با قلاب و چوب ماهیگیری در شیلاتی صید می‌شود که یکی از پایدارترین شیلات جهان به‌شمار می‌رود، پروتئین اصلی غذای آن‌هاست؛ ماهی را خشک و دودی می‌کنند تا به ریهاکورو و والهوا ماس تبدیل شود. قایق سنتی دونی، قایقی چوبی با دماغهٔ خمیده، به موتور مجهز شده اما جایگزین نشده است. بالا آمدن سطح دریاها اینجا نگرانی انتزاعی نیست؛ مسئلهٔ بقای ملی است، و دیپلمات‌های مالدیوی دو دهه کوشیده‌اند این موضوع را در مجامعی مطرح کنند که در آغاز به آن گوش نمی‌دادند.