اروتیک جادون‌ها

جادون‌ها یک تبار راجپوت‌اند که نسبشان را به یادو می‌رسانند، نیای افسانه‌ای خاندان یادوا که کریشنا در آن زاده شد. این نام این ادعا را آشکارا بیان می‌کند: جادون و جادون همان چیزی هستند که یادو در گفتار روزمره‌ی شمال هند می‌شود، همان دگرگونی‌ای که یامونا را به جامونا بدل می‌کند. این تبار آنان را در نیمه‌ی قمری یا چاندراوانشی شجره‌نامه‌ی راجپوت‌ها قرار می‌دهد، کنار خاندان‌های دیگری که همین ادعا را دارند، مانند بهاتی‌های جیسالمیر و جاداجا‌های کوچ. برای خانواده‌های جادون این موضوع پیامدهای عملی دارد. تعیین می‌کند که کدام خدایان را نگه دارند و باعث می‌شود ماتورا و سرزمین کریشنا در اطرافش به‌جای زیارتگاهی دور، سرزمین خودی به نظر برسد.

موطن تاریخی‌شان در حاشیه‌ی شرقی راجستان است، در سرزمین ناهموار و دره‌بریده‌ای که به سوی رود چامبال سرازیر می‌شود. فرمانروایان نخستین جادون، بیانا و دژ تپه‌ای تاهانگار را در دست داشتند تا این‌که محمد غوری در دهه‌ی 1190s آن‌ها را گرفت. این شاخه در جنوب دوباره سازمان یافت و بنابر سنت، ارجون پال در قرن چهاردهم کاراولی را بنا نهاد. کاراولی به‌عنوان یک دولت جادونی زیر فرمانروایی مغول، در برابر خواست‌های مراتا برای باج، و تا معاهده‌ای با بریتانیایی‌ها در سال 1817 دوام آورد. سپس به هند مستقل پیوست و در سال 1949 به راجستان. گروه بزرگ دیگری از جادون‌ها در سرزمین براج، در غرب اوتار پرادش، حوالی ماتورا و آگرا زندگی می‌کنند؛ جایی که بیشتر خانواده‌ها زمین داشتند و فرمانروایی نمی‌کردند.

دین آنان هندو و با گرایش ویشنوی قوی است. مشهورترین معبد کاراولی، میزبان مدن موهان است، صورتی از کریشنا که فرمانروایان شهر تمثالش را در قرن هجدهم به آنجا آوردند. الهه‌ی تبار، کایلا دیوی است و معبد او در تپه‌های بیرون کاراولی در جشن بهاری ماه چایترا پر می‌شود. بیشتر جمعیت اصلاً راجپوت نیستند: زائران میناو گورجار از روستاهای سراسر منطقه پیاده می‌آیند و در راه آواز می‌خوانند. این یادآوری است که الهه به کل منطقه تعلق دارد، نه فقط به تباری که او را از آن خود می‌داند.

امروز بیشتر جادون‌ها در روستاها و شهرک‌ها در کنار همسایگانشان زندگی می‌کنند، به هندی یا گویش‌های محلی براجی و راجستانی سخن می‌گویند، و بسیاری دیگر به کارهای حقوق‌بگیری در شهرها روی آورده‌اند. ازدواج همچنان از قواعد راجپوت‌ها پیروی می‌کند: بیرون از تبار خود، اما درون جامعه‌ی گسترده‌تر راجپوت‌ها. هویت کهن در جشن‌های عروسی آشکارتر از هر جای دیگر دیده می‌شود، جایی که عمامه‌ها، شمشیرها و نسب خانوادگی همگی به نمایش گذاشته می‌شوند.