اروتیک لودهاهای مسلمان

مسلمانان لودها با دو میراث تعریف می‌شوند. از نظر نسب، به قوم لودها تعلق دارند، مردمی جنگل‌نشین از منطقهٔ مرزی میان بنگال و اودیشا. از نظر ایمان، مسلمان‌اند، و همین آنان را از جمعیت بزرگ‌تر لودها جدا می‌کند که زندگی دینی‌شان ترکیبی است از آیین‌های هندو و خدایان قدیمی روستا و جنگل. در مقطعی که سند مکتوب تاریخ آن را مشخص نمی‌کند، بخشی از لودها به اسلام گرویدند، و از آن زمان نسل‌هایشان همچون جامعه‌ای مستقل با آنان رفتار شده است که نام کهن را در کنار دین تازه حفظ کرده‌اند.

سرزمین آنان حاشیهٔ جنوب‌غربی بنگال غربی است، یعنی ناحیهٔ قدیمی میدناپور، که بخش غربی آن امروز پاشیم مدینی‌پور و جارگرام نام دارد. اینجا دلتای هموار جای خود را به خاک سرخ لاتریتی و جنگل‌های سال می‌دهد که به سوی فلات چوتا ناگپور بالا می‌روند. نام لودها اغلب به واژهٔ سانسکریتی به معنای تله‌گذار یا پرنده‌گیر بازگردانده می‌شود، و اقتصاد نیاکانی با آن سازگار است: شکار، دام‌گذاری و گردآوری آنچه جنگل می‌داد، از برگ درخت سال تا پیله‌های ابریشم وحشی. با محدود و قطع شدن جنگل‌ها، این معیشت فروپاشید. امروز بیشتر خانواده‌های لودها، از هر دو دین، به کار کشاورزی و مزد روزانه وابسته‌اند، معمولاً بر زمینی که مال دیگری است. زبان گفتاری روزمره بنگالی است. جامعهٔ مادر نیز زبان ویژهٔ خود را دارد، یعنی لودهی، که زبان‌شناسان زمانی آن را در شمار زبان‌های موندا قرار می‌دادند و امروز عموماً در گروه هندوآریایی شرقی، در کنار بنگالی و اودیا، جای می‌دهند.

یک بخش از تاریخ بر سر هر کسی که این نام را دارد سنگینی می‌کند. در دوران حکومت بریتانیا، لودها در فهرست «قبیلهٔ مجرم» ثبت شدند، برچسبی حقوقی که بدگمانی را موروثی می‌کرد. این قانون پس از استقلال در سال 1952 لغو شد، اما این بدنامی دهه‌ها ادامه یافت و شیوهٔ برخورد همسایگان، زمین‌داران و پلیس با سکونتگاه‌های لودها را شکل داد. برای بخش مسلمان، اسلام جامعهٔ دومی برای تعلق فراهم می‌کند: مسجد، نماز جمعه، ماه روزه و دو عید آنان را به جمعیت وسیع‌تر مسلمانان روستایی بنگال پیوند می‌دهد، که در اکثریت قاطع سنی‌اند.

افزون بر این، این جامعه به‌طور اندک مستند شده است. بیشتر آنچه درباره لودها نوشته شده به اکثریت قبیله‌ای مربوط است و شاخهٔ مسلمان معمولاً تنها در حد یک اشارهٔ گذرا ظاهر می‌شود. شمارشان اندک است و آمار قابل اتکا به سختی به دست می‌آید. آنچه می‌توان گفت این است که آنان همچنان مردمی از همان ناحیه‌ها و با همان اقتصاد سخت خویشاوندان لودهٔ خود هستند، و آنچه ایشان را متمایز می‌کند ایمان است، نه مکان.