اروتیک بهادالا

بَهادالا مردمی دریانورد هستند. در امتداد ساحل کاچ و سوراشترا در ایالت گجرات هند، این نام به‌طور خلاصه به معنای ملوان مسلمان به کار می‌رود: مردانی که کشتی‌های چوبی بزرگ باربری را خدمه‌ای می‌کنند، فرماندهی می‌کنند و گاهی مالک آن‌ها هستند؛ کشتی‌هایی که هنوز از بنادری چون ماندوی، موندرا و سالایا به سوی خلیج فارس و شاخ آفریقا حرکت می‌کنند. شاخه‌ای کوچک‌تر در سند، عمدتاً حوالی کراچی، زندگی می‌کند؛ جدایی‌ای که تقسیم سال ۱۹۴۷ آن را دائمی کرد. سنت اجتماعی منشأ آنان را در سند می‌داند و گفتارشان با این روایت همخوانی دارد. بَهادالاها به کاچی سخن می‌گویند، زبانی هندوآریایی که به سندی نزدیک‌تر است تا به گجراتیِ رایج در ایالت اطرافشان، هرچند بیشترشان برای مدرسه، کارهای اداری و تجارت از گجراتی نیز استفاده می‌کنند.

آن‌ها مسلمان سنی هستند و ایمان با تقویم کاری‌شان درهم‌تنیده است. بادهای موسمی جنوب‌غربی دریای عرب را برای کشتی‌های چوبی حدود یک‌سوم سال می‌بندند، بنابراین قایق‌ها از کار می‌افتند، مردان به خانه بازمی‌گردند و عروسی‌ها، تعمیرات و امور جامعه در ماه‌های بارانی جمع می‌شوند. وقتی دریا دوباره باز می‌شود، محله‌های بندری برای مدت‌های طولانی از مردان در سن کار خالی می‌شوند و خانواده‌ها به دست زنان و بزرگ‌ترها اداره می‌شوند. ساحل پر است از زیارتگاه‌هایی به نام قدیسانی که حفاظت از دریانوردان به آن‌ها نسبت داده می‌شود، و دیدار از زیارتگاه پیش از سفر، مدت‌ها عادتی معمول بود. این عادت اکنون محل مناقشه است. مردم‌نگارانی که در ماندوی کار کرده‌اند توصیف کرده‌اند که چگونه خانواده‌های مالک کشتی که از تجارت خلیج فارس سود بردند، به اسلامی سخت‌گیرتر و اصلاح‌طلب روی آوردند و از آن برای به چالش کشیدن هم فرهنگ زیارتگاه‌ها و هم جایگاه موروثی خانواده‌هایی که ادعای نسب از پیامبر دارند استفاده کردند.

بهادالاها در درون جامعه خود ازدواج می‌کنند و اختلافات را از طریق جماعت حل‌وفصل می‌کنند، یعنی شورای طبقه‌ای که در هر بندر امور رفاهی و دینی را نیز بر عهده دارد. در کنار آن‌ها در آبراه‌های همسایه، کهاروای هندو و واغر مسلمان، طبقات دریانورد با شوراها و محله‌های ویژه خود زندگی می‌کنند. در درون بهادالاها مرز تیزتر، اقتصادی است. چند خانواده مالک کشتی‌ها و قراردادها را در اختیار دارند، بیشتر مردان به‌عنوان خدمه استخدام می‌شوند یا ماهیگیری می‌کنند، و پسران سنتاً در جوانی در کشتی‌سازی‌ها یا به‌عنوان کارگر عرشه این حرفه را یاد می‌گرفتند. تجارت داو در اقیانوس هند اغلب چنان توصیف می‌شود که گویی پایان یافته است. برای بهادالاها چنین نبوده است. کشتی‌ها اکنون موتور دارند و انبارهایشان به‌جای خرما و عاج، مواد غذایی، خودرو و کالاهای عمومی حمل می‌کند، اما خدمه از همان خانواده‌ها هستند.