اروتیک تاتراها

تاتهراها فلزکاران چکش و سندان شمال هند هستند، جامعه‌ای که نامش صدای حرفه‌اش است: کوبیدن مداوم برنج، مس و فلز زنگ به‌صورت ظرف، کوزهٔ آب و بشقاب. آنان با دره یا رودخانه تعریف نمی‌شوند، بلکه با کارگاه تعریف می‌شوند. خانواده‌های تاتهرا در پنجاب، هاریانا، اوتار پرادش، بیهار، راجستان، مادیا پرادش و گجرات پراکنده‌اند و آن‌سوی مرز، در پنجاب پاکستان نیز زندگی می‌کنند و به هر زبان هندوآریایی‌ای که اطرافشان است سخن می‌گویند: پنجابی، هندی یا اردو. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد حرفه، طبقه و ازدواج است. مانند کاسرا، تامراکار و کانساری که با آنان خویشاوندند، آنان طبقه‌ای شغلی و درون‌همسر تشکیل می‌دهند و در بیشتر تاریخشان، پسر تاتهرا حرفه را در کنار سندان پدر می‌آموخت، نه در هیچ مدرسه‌ای.

دین از جغرافیا پیروی می‌کند. در هند بیشتر تاتهراها هندو هستند و در پنجاب، جایی که مشهورترین مرکز این حرفه است، خانواده‌های هندو و سیک کنار هم کار می‌کنند. در پاکستان مسلمان‌اند. ایمان و حرفه در خود ظروف درهم می‌آمیزند: بشقاب‌های کانسا (فلز زنگ) و لوتاهای مسی، بیش از آنکه ظروف آشپزخانه باشند، اشیای آیینی‌اند که به معبد و جشن عروسی برده می‌شوند و باور کهن آیورودایی آن‌ها را پشتیبانی می‌کند که غذای خورده‌شده از فلز زنگ برای بدن سودمندتر است. تاتهرا، در واقع، سازندهٔ ابزارهای دین خانگی است.

فصل تعیین‌کنندهٔ داستان آنان جانداله گورو است، شهری در خارج از امریتسار. در اوایل قرن نوزدهم، ماهاراجا رانجیت سینگ فلزکاران ماهر را، که بسیاری‌شان از کشمیر بودند، به اسکان در آنجا تشویق کرد و محله‌ای با کوچه‌های باریک پر از کوره شکل گرفت. این روش از آن زمان تقریباً تغییر نکرده است. فلز به‌صورت قرص‌های تخت ذوب می‌شود، به ورق‌های نازک کوبیده می‌شود، سپس گرم و دوباره روی سندانی خمیده کوبیده می‌شود تا کاسه یا گاگاری بلند پدید آید که سطحش با هزاران ضربه فرورفته شده است. پس از آن با شن و تمر هندی صیقل داده می‌شود تا برق بزند. در سال 2014 یونسکو این حرفه را در فهرست میراث فرهنگی ناملموس ثبت کرد، و این نخستین سنت حرفه‌ای هندی در آن فهرست بود. این شناسایی دیر رسید. فولاد زنگ‌نزن و آلومینیوم در اواخر قرن بیستم بیشتر کارگاه‌ها را از رونق انداخته بودند و بسیاری از تاتهرا به دکان‌داری و کار مزدی روی آوردند.

با این همه، حرفه نمرده است. برنامه‌های دولتی احیا و همکاری‌های طراحی اکنون برنج کوبیده‌شده با دست را به آشپزخانه‌های شهری می‌رسانند، جایی که دقیقاً به این دلیل فروش می‌رود که هیچ ماشینی آن را نساخته است. برخی از جوانان تاتهرا که هرگز چکش به دست نگرفته بودند به سندان بازمی‌گردند، و پوست فرورفتهٔ ظرف جانداله نشانه‌ای شده است، نه عیب. تاتهراها همان‌اند که همیشه بوده‌اند: مردمی که می‌توان صدایشان را از انتهای کوچه شنید.