اروتیک خاسی‌ها

کودک خاسی به طایفهٔ مادر تعلق دارد و نام آن طایفه را بر خود دارد. دارایی از راه تبار زنانه منتقل می‌شود و کوچک‌ترین دختر، خادوه، خانهٔ اجدادی را همراه با وظیفهٔ نگهداری از پدر و مادرش و حفظ آیین‌های خانواده به ارث می‌برد. این یکی از معدود نظام‌های مادرتباری است که هنوز در هر جای جهان در مقیاسی گسترده برقرار است، و اغلب به اشتباه مادرسالاری پنداشته می‌شود. چنین نیست: دایی از دیرباز در امور طایفه نفوذ واقعی داشته است و شوراهای روستا به‌طور سنتی کار مردان بوده‌اند. شوهر اغلب به خانهٔ خانوادهٔ همسرش نقل مکان می‌کند، نه برعکس.

سرزمین آنان تپه‌های خاسی در مگالایا است، فلاتی مرتفع و باران‌خیز در شمال شرق هند که با شیبی تند به سوی دشت‌های بنگلادش فرود می‌آید. پنارها در تپه‌های جاینتیا، وارها در دامنه‌های جنوبی و بویی‌ها در کوهپایه‌های شمالی معمولاً بخشی از همین مردم به شمار می‌آیند. آنان روی هم خود را هینیوتریپ می‌نامند، یعنی هفت کلبه، به نام هفت خانواده‌ای که گفته می‌شود هنگام بریده شدن نردبانِ آسمان روی زمین ماندند. خاسی زبانی آسترو-آسیایی است، خویشاوند دور زبان‌های خمری و ویتنامی، و با بنگالی، آسامی و گارو که در مرزهایش به آن‌ها سخن گفته می‌شود هیچ خویشاوندی ندارد. این زبان از دههٔ 1840 که مبلغان ولزی آن را به نگارش درآوردند، با حروف لاتین نوشته می‌شود.

بیشتر خاسی‌ها امروز مسیحی‌اند، عمدتاً پرسبیتری و کاتولیک، و یک کلیسای کوچک یونیتاری نیز هست که یک اصلاح‌گر خاسی در دههٔ 1880 بنیان گذاشت. اقلیتی پایدار به نیام خاسی پایبند است، دین بومی‌ای که بر محور یک خدای آفریننده و نیاکان طایفه شکل گرفته است. انجمن سنگ خاسی از سال 1899 از آن دفاع کرده است، که نمایان‌ترین جلوه‌اش رقص بهاری شاد سوک مینسیم در شیلانگ است. پیش از حکومت بریتانیا، این تپه‌ها به دولت‌های کوچک یا هیما تقسیم شده بودند که بیشترشان را یک سییم برگزیده از یک طایفهٔ حاکم اداره می‌کرد، و چندتایی از آن‌ها هنوز در امور عرفی نقشی دارند. یو تیروت سینگ، سییمِ نونگ‌کلاو، از 1829 تا 1833 با بریتانیایی‌ها جنگید و هنوز شناخته‌شده‌ترین نام مقاومت در این تپه‌هاست.

برخی رسم‌ها بیرون از این تپه‌ها کمتر شناخته شده‌اند. روستاهای وار در پرتگاه جنوبی پل‌های عابر پیاده را از ریشه‌های هوایی درختان انجیر لاستیکی پرورش می‌دهند و آن‌ها را در طول سال‌های بسیار از روی نهرها هدایت می‌کنند. سنگ‌های یادبودی که برای مردگان و نیاکان طایفه برپا شده‌اند به صورت دسته‌هایی در سراسر تپه‌ها دیده می‌شوند، و بزرگ‌ترین مجموعه در نارتیانگ در تپه‌های جاینتیا است. بیشه‌های مقدسی مانند جنگل ماوفلانگ با قاعده‌ای محافظت می‌شوند که بر پایهٔ آن هیچ چیزی که درون آن می‌روید یا فرو می‌افتد نباید بیرون برده شود. و کوای، فوفل همراه با برگ تنبول و آهک، هنوز پذیرایی معمولی است که به هر مهمانی پیشکش می‌شود.