اروتیک مراتی‌ها

ماراتی‌ها مردم ماهاراشترا هستند، آن شانهٔ پهن خشکی که در آن فلات دکن به دریای عرب می‌رسد. حدود 80 میلیون نفر به ماراتی به‌عنوان زبان نخست سخن می‌گویند و همین این زبان را به یکی از زبان‌های بزرگ‌تر جهان تبدیل می‌کند، هرچند از نظر جغرافیایی در جایگاه ناجوری قرار دارد: از نظر خانواده هند-آریایی است، اما به جنوب دراویدی چسبیده و اثر این همسایگی در آن به‌گونه‌ای شنیدنی پیداست. ماراتی واژه‌های قرضی و ریتم‌هایی از زبان‌های کانادا و تلوگو گرفته، واژگان سانسکریتی کهن‌تری را نگه داشته که گویشوران هندی آن را کهنه می‌دانند، و خط ویژهٔ خود را پرورانده است: دیوناگری که با خط افقی صاف و متمایزی نوشته می‌شود و مردم محلی آن را شیرورکها می‌نامند. گویشور هندی شاید نیمی از یک گفت‌وگوی ماراتی را بفهمد و بقیه را با اطمینان نادرست ترجمه کند.

تصویر این گروه از خودش به قرن هفدهم گره خورده است، به‌ویژه به شیواجی بونسله که در سرپیچی از مغول‌ها پادشاهی مراتا را از دل دکن بیرون کشید و نیروی دریایی‌ای بر ساحلی ساخت که دفاع‌ناپذیر شمرده می‌شد. کنفدراسیون مراتا که پس از او آمد سرانجام بیشتر شبه‌قارهٔ هند را در اختیار گرفت، پیش از آنکه در سال 1818 آن را به بریتانیایی‌ها از دست بدهد. این تاریخ انتزاعی نیست. هنوز سیاست منطقه‌ای، نمادهای ساختمان‌های دولتی، نام‌هایی که والدین بر پسرانشان می‌گذارند، و شیوهٔ سخن گفتن مردم ماهاراشترا از خودشان در مقایسه با بقیهٔ هند را شکل می‌دهد: توانا، جنگاور، و کمی بیرون از جریان اصلی.

این گروه از درون بیشتر بر پایهٔ کاست و شغل لایه‌بندی شده است تا منطقه، و نام زیرگروه‌ها آن معماری اجتماعی کهن‌تر را بازتاب می‌دهد. مراتاها به معنای دقیق کلمه طبقهٔ جنگاور-کشاورز بودند که افسران پادشاهی را تأمین می‌کردند؛ کونبی‌ها کاست کشاورز نزدیک به آنان‌اند و مرز میان این دو نسل‌ها موضوع مناقشهٔ سیاسی بوده است. دانگارها دامدارانی‌اند که به‌طور سنتی چوپان ارتفاعات خشک بوده‌اند. بوی‌ها در امتداد رودخانه‌ها و ساحل قایقران و حامل پالکی بودند. ماهارها که از نظر تاریخی در پایین‌ترین جایگاه نظام کاستی قرار داشتند، بی. آر. آمبدکار را پدید آوردند، حقوق‌دانی که قانون اساسی هند را تدوین کرد و در سال 1956 گرویدن گروهی ماهارها به آیین بودا را رهبری کرد؛ به همین دلیل امروز بخش‌هایی از ماهاراشترا بودایی‌اند نه هندو، در کشوری که این امر غیرعادی است.

زندگی دینی بیشتر ماراتی‌ها هندو است و به سوی سنت بهکتی گرایش دارد: شعر عبادی به زبان محلی به جای آیین‌های کاهنانه به سانسکریت. زیارت پاندهارپور، که در آن زائران هفته‌ها پیاده پشت سر پالکی‌هایی راه می‌روند که صندل‌های شاعران-قدیسان قرون وسطی را حمل می‌کنند، رویدادی فرهنگی است که تقویم حول آن می‌چرخد. گانش چاتورثی، که اکنون جشنی ملی است، در دههٔ 1890 در پونه به‌صورت مراسمی عمومی و خیابانی بازآفرینی شد تا راهی برای سازمان‌دهی سیاست زیر حکومت استعماری باشد. از آن زمان همچنان سیاسی ماند و ماهاراشترایی ماند.