اروتیک کوتاها

کوتاها یکی از چند جامعه‌ی بومی فلات نیلگیری در شمال غرب تامیل نادو هستند و در بیشتر دوران ثبت‌شده‌ی تاریخ آنان بودند که کارها را انجام می‌دادند. در اقتصاد کوهستانی که در آن تودا‌ها گاومیش نگه می‌داشتند و بادگا‌ها غلات می‌کاشتند، کوتاها آهن را می‌کوبیدند، ظروف سفالی می‌ساختند، چوب می‌بریدند، نقره‌کاری می‌کردند و، مهم‌تر از همه، موسیقی می‌نواختند. گروه‌های نوازندگی کوتا در مراسم تشییع جنازه و جشن‌های تودا و بادگا حضور داشتند: مهم‌ترین روزهای دیگران به‌درستی آغاز نمی‌شد تا وقتی که نوازندگان کوتا می‌رسیدند. بیرونی‌ها این ترتیب را یک سلسله‌مراتب طبقاتی توصیف می‌کردند که در آن کوتاها نزدیک به پایین قرار داشتند، که این یکی از تفسیرهاست، و همچنین آن را مبادله‌ای میان مردمان کوچک کوهستانی توصیف می‌کردند که هرکدام بخشی از کل را در اختیار داشتند، که تفسیر دیگری است. کوتاها در یک قرن گذشته با تفسیر نخست مجادله کرده‌اند.

آنان در هفت روستای پراکنده در اطراف کوتاگیری، اوداگامندالام و گودالور زندگی می‌کنند؛ شهر کوتاگیری نام آنان را بر خود دارد. هر روستا به سه محله تقسیم می‌شود و محله‌ها تعیین می‌کنند چه کسی می‌تواند با چه کسی ازدواج کند. زبان دراویدی است، اما با خویشاوندانش زاویه‌ای عجیب دارد: همراه با زبان تودا، زودتر از شاخه‌ی جنوبی که تامیلی و کانادا را پدید آورد جدا شد و قرن‌ها زندگی در کوهستان آن را بیش از پیش از خویشاوندانش دور کرد. این زبان خط ندارد و شاید حدود دو هزار گوینده دارد. تقریباً هر کوتایی زبان تامیلی، بادگا یا کانادا را هم بلد است، بنابراین کوتا زبان خانه و زبان میان خود کوتاهاست و چیز دیگری زبان همه‌ی جاهای دیگر است.

دین کوتاها دین روستایی است. خدایان پدر و مادری هستند و معبدهایشان به‌طور آیینی بازسازی می‌شود، نه اینکه نگهداری شود. سال با جشن خدا در ماه‌های سرد می‌چرخد، زمانی که معبد از نو ساخته می‌شود، آتش با اصطکاک روشن می‌شود و نی‌لبک دوتایی کول با آهنگ‌هایی نواخته می‌شود که متعلق به خدایان است و برای هیچ کار دیگری به کار نمی‌رود. کاهنان از طریق فال‌گیری شناخته می‌شوند، نه از طریق ارث، بنابراین ممکن است روستایی مجبور شود منتظر یک کاهن بماند. مراسم تشییع جنازه زمانی در دو مرحله برگزار می‌شد: سوزاندن جسد اندکی پس از مرگ و مراسمی جمعی و بسیار بزرگ‌تر بعداً برای همه کسانی که از آخرین مراسم به بعد درگذشته بودند. مرحله‌ی دوم در بیشتر روستاها در جریان جنبش اصلاحی دهه‌ی 1930 کوتاه شد یا کنار گذاشته شد، زمانی که کوتاهای باسواد برای کنار گذاشتن رسومی که همسایگانشان علیه آنان به کار می‌بردند فشار آوردند. استقرار بریتانیایی‌ها در نیلگیری پس از 1818 پیش‌تر بقیه‌ی چیزها را دگرگون کرده بود: جاده‌ها، چای و قهوه، و بازاری که به آهنگر موروثی نیازی نداشت. آنچه کوتاها را منسجم نگه داشته است انزوا نیست، زیرا آنان هرگز انزوا نداشتند، بلکه چرخه‌ی آیینی سالانه‌ای است که ایجاب می‌کند هر هفت روستا همچنان برپا باشند.