اروتیک ناگاها

«ناگا» بیش از آنکه یک قوم واحد باشد، فدراسیونی از جوامع کوهستانی است: بیش از سی گروه نام‌دار، از جمله آنگامی، آو، کونیاک، تانگ‌خول، لوتا، سما، چاخساتنگ، فوم، ونچو و خیمنونگان، که هرکدام زبان و قلمرو ویژهٔ خود را دارند. واقعیت وحدت‌بخش، جغرافیاست: نواری از تپه‌های پرشیب و جنگلی در امتداد مرز هند و میانمار که دره‌های رودخانه‌ای آن را بریده‌اند و از نظر تاریخی آن‌قدر دورافتاده بوده‌اند که هر تپه گویش، ساختار تباری و تفسیر خاص خود را از آداب مشترک پدید آورده است. گویشوران به خانوادهٔ زبانی سینو-تبتی تعلق دارند، اما دو روستای ناگا که یک روز پیاده‌روی با هم فاصله دارند اغلب یکدیگر را نمی‌فهمند؛ ناگامیز، یک زبان پیجین مبتنی بر آسامی، به‌عنوان زبان میانجی عملی تکامل یافت و امروز انگلیسی همان نقش را در کلیسا‌ها، مدارس و دولت ایفا می‌کند.

گرویدن به مسیحیت یکی از گسترده‌ترین دگرگونی‌های دینی در آسیای مدرن است. مبلغان آمریکایی باپتیست در قرن نوزدهم وارد شدند و امروز اکثریت قریب به اتفاق ناگاها مسیحی‌اند، عمدتاً باپتیست، با اقلیت‌های کاتولیک و احیاگر، در کشوری که اکثریت آن هندو و مسلمان است. رعایت یکشنبه در ایالت ناگالند تقریباً فراگیر است. آیین‌های جان‌گرایانهٔ پیشین بیشتر در سطح فرهنگی ادغام شده‌اند تا آنکه ناپدید شوند: جشن‌هایی که تقویم کشاورزی را پر می‌کنند، مانند هورنبیل، سکرنیی، موتسو و آولئانگ، شکل پیش‌مسیحی خود را حفظ کرده‌اند، حتی آنجا که جهان‌بینی پشت‌شان تغییر کرده است.

ویژگی بارز جامعهٔ سنتی ناگا «جمهوری روستایی» بود. هر سکونتگاه خودگردان و مستحکم بود و اغلب با همسایگانش در ستیز بود. سرشکاری، تا سرکوب آن در آغاز قرن بیستم، با آیین تشرف مردان، باروری کشاورزی و اقتصاد حیثیتیِ مورونگ پیوند داشت، یعنی خوابگاه مجردان که پسران در آن بافندگی، حکاکی چوب و تاریخ شفاهی تبار خود را می‌آموختند. کونیاک‌ها به‌ویژه این رسم را دیرتر از همه زنده نگه داشتند و هنوز مردان سالخورده‌ای با خال‌کوبی‌های صورت، که نشانگر سرهای بریده‌شده‌اند، در روستاهای دورافتادهٔ نزدیک مرز میانمار زنده‌اند.

از نظر سیاسی، ناگاها بیشتر دوران پس از استقلال را صرف پیگیری خودمختاری بیشتر یا حاکمیت کامل کرده‌اند؛ اختلافی که به یکی از طولانی‌ترین شورش‌ها در جنوب آسیا انجامید و به آتش‌بسی در سال 1997 که هنوز در حال مذاکره است. شال‌ها، که هر طرح آن به تباری، جایگاهی یا دستاوردی خاص اجازه داده می‌شود، و زیورآلات سنگین برنجی و منجوق، بقایای فولکلوریک نیستند، بلکه نشانه‌های فعالی‌اند از اینکه شخص کیست و چه چیزی حق پوشیدن آن را دارد.