اروتیک گاروها

گاروها خود را A·chik می‌نامند، یعنی «مردمان تپه»، و این نام دقیقاً با جغرافیای‌شان سازگار است. سرزمین مادری آنان توده‌ای فشرده از رشته‌تپه‌های کم‌ارتفاع جنگلی است در منطقه‌ای که اکنون مگالایا نامیده می‌شود، در منتهی‌الیه شمال‌شرق هند، و جمعیت کوچک‌تری از آن سوی مرز به دشت‌های میمنسینگ در بنگلادش سرازیر شده‌اند. تپه‌ها مرطوب و سبزِ ژرف‌اند و با رودخانه‌های کوچک بی‌شمار بریده شده‌اند؛ خاک آن‌قدر فقیر است که تا همین اواخر بیشتر کشت گاروها jhum بود، نظام گردشی بریدن و سوزاندن جنگل که هم چشم‌انداز و هم ریتم زندگی روستایی را شکل داد.

از نظر زبانی، گاروها در شاخه سال از خانواده زبان‌های چینی-تبتی جای می‌گیرند، همراه با بودو و کاچین/جینگ‌پو در نواحی شرقی‌تر، یادآوری آرامی که پیوندهای زبانی ژرف شمال‌شرق هند نه به سوی شبه‌قاره، بلکه به سوی مرتفعات برمه و جنوب‌غرب چین است. خود گارو مجموعه‌ای از گویش‌های متقابلاً قابل‌فهم است؛ آوه، چیساک، ماچی، دوآل و دیگران ردپای تقسیمات قدیمی‌تر طایفه‌ای و قلمرویی‌اند. این زبان نخستین بار در قرن نوزدهم توسط مبلغان مذهبی باپتیست آمریکایی به نوشتار درآمد، و آن برخورد دومین واقعیت بزرگ هویت گاروهاست: امروز اکثریت قاطع آنان مسیحی‌اند، عمدتاً باپتیست یا کاتولیک، و کلیسا هم خانه معنوی و هم ستون فقرات اجتماعی است. دین کهن‌تر، Songsarek، آیینی متمرکز بر نیاکان و ارواح با کاهنان ویژه و چرخه برداشت محصول خود، در نقاطی پراکنده باقی مانده و به‌طور پراکنده‌تر در واژگان جشن‌هایی چون Wangala زنده است، جشن طبل‌نوازی پس از برداشت محصول که اکنون هم مسیحیان و هم پیروان Songsarek آن را جشن می‌گیرند.

آنچه گاروها را تقریباً از هر همسایه‌ای، چه هندو چه قبیله‌ای، متمایز می‌کند این است که نسب‌شان از مادر است. مالکیت و نام طایفه از مادر به کوچک‌ترین دختر، nokna، منتقل می‌شود که خانه و تعهد نگه‌داری از والدین سالخورده را به ارث می‌برد. شوهران به خانه همسران‌شان نقل‌مکان می‌کنند. این وارونگی تشریفاتی نیست؛ ساختار واقعی مالکیت زمین و اقتدار خانواده است و در برابر یک قرن و نیم فشار مسیحیت، استعمار و ملی‌گرایی هندی برای یکسان‌سازی قانون خانواده، به شکل قابل توجهی پایداری کرده است. از نظر سیاسی گاروها از طریق شورای ناحیه‌ای خودمختار تپه‌های گارو سازمان یافته‌اند، استثنایی قانونی که از حقوق عرفی و زمین‌های طایفه‌ای محافظت می‌کند. ناظران بیرونی اغلب به موسیقی توجه می‌کنند؛ گروه‌های کُر گارو به‌طور غیرمعمولی ماهرند، میراثی باپتیستی که بومی شده است، و همچنین به غذا، که بر ماهی خشک، جوانه بامبو و خمیر فلفل تندی به نام nakham bitchi تکیه دارد؛ خمیری که هیچ ذائقه‌ی مسافری فراموشش نمی‌کند.