هند
INآسیای جنوبی
این کشور محل زندگی 15 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 هندوآریایی‌های کمربند هندی | ۴۲٫۰٪ |
 قبایل هند | ۸٫۷٪ |
 بنگالی‌های هند | ۸٫۰٪ |
 مراتی‌ها | ۶٫۷٪ |
 تلوگوها | ۶٫۷٪ |
 تامیل‌ها | ۵٫۸٪ |
 گجراتی‌ها | ۴٫۶٪ |
 کانارایی‌های هند | ۳٫۷٪ |
 اوریاها | ۳٫۲٪ |
 مالایالی‌ها | ۲٫۹٪ |
 سایر هندی‌ها | ۲٫۹٪ |
 پنجابی‌های هند | ۲٫۷٪ |
 آسامی‌ها | ۱٫۳٪ |
 کشمیری‌ها | ۰٫۵٪ |
 نپالی‌های هند | ۰٫۳٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
جمعیت هند از متنوع‌ترین جمعیت‌های ملی جهان از نظر تنوع درونی است: نزدیک به 1.4 میلیارد نفر که به نزدیک به 22 زبان فهرست‌شده، نزدیک به 700 قبیله فهرست‌شده، سنت‌های مذهبی متعدد (هندو ~80%، مسلمان ~14%، مسیحی ~2.3%، سیک ~1.7%، بودایی ~0.7%، جین ~0.4% و سنت‌های کوچک‌تر دیگر) و تفاوت‌های منطقه‌ای، طبقاتی (کاست) و شهری-روستایی چشمگیر تعلق دارند. سرشماری 2011 زبان مادری را به‌جای قومیت مستقیماً می‌شمارد؛ ترکیب بالا توزیع قومی-زبانی را بر پایه داده‌های زبان مادری تقریب می‌زند.
گروه‌های بزرگ هندوآریایی (هندی در کمربند هندی حدود 42%، بنگالی حدود 8%، مراتی حدود 7%، گجراتی حدود 5%، پنجابی حدود 3%، اودیا حدود 3%، آسامی حدود 1% و گروه‌های کوچک‌تر دیگر) در مناطق شمالی، غربی و شرقی متمرکزند. گروه‌های بزرگ دراویدی (تلوگو حدود 7%، تامیل حدود 6%، کانادا حدود 4%، مالایالام حدود 3%) در شبه‌جزیره جنوبی متمرکزند. قبایل فهرست‌شده (حدود 9%) در کمربند قبیله‌ای مرکزی، شمال شرق و جیب‌های کوچک‌تر از جمله جزایر آندامان پراکنده‌اند.
مطالعات ژنوم کامل (Reich et al. 2009 با عنوان 'Reconstructing Indian Population History'، Moorjani et al. 2013 و Narasimhan et al. 2019) نشان می‌دهند که جمعیت‌های هند آمیختگی گسترده‌ای میان دو مؤلفه بنیادین تبارشناختی دارند: هندیان باستانی شمالی (ANI، مرتبط با جمعیت‌های شبانِ استپ و گروه‌های گستردهٔ منبع غرب اوراسیا) و هندیان باستانی جنوبی (ASI، مرتبط با مردم جزایر آندامان و گروه‌های گستردهٔ منبع جنوب آسیا پیش از هولوسن)، و نسبت ANI به ASI به‌طور منظم با موقعیت جغرافیایی و جایگاه طبقاتی تغییر می‌کند. جمعیت‌های شمالی، شمال غربی و طبقات بالاتر ANI بیشتری دارند (~50-70%)؛ جمعیت‌های جنوبی، شرقی و قبایل فهرست‌شده ASI بیشتری دارند (~60-90%). جمعیت‌های تبتی-برمه‌ای شمال شرق هند تبار شرق آسیایی دارند که از هر دو مؤلفه ANI و ASI متمایز است.
رنگ پوست در جمعیت کل طیف کامل مقیاس فیتزپاتریک از II تا VI را دربرمی‌گیرد و IV-V مقدار غالب در سطح ملی است. جمعیت‌های شمال غربی (پنجابی، کشمیری، شمال کمربند هندی و همسایگان پشتون) به سمت روشن‌تر (II-IV) گرایش دارند؛ جمعیت‌های دراویدی جنوبی (تامیل، تلوگو، مالایالام، کانادا) به سمت تیره‌تر (IV-V) گرایش دارند؛ جمعیت‌های تبتی-برمه‌ای شمال شرق ویژگی‌های متمایزی از جمعیت‌های منبع شرق آسیایی نشان می‌دهند (فیتزپاتریک III-IV با شیوع رایج انواع چین پلک‌ها)؛ و مردم جزیره‌ای آندامان ویژگی‌های ظاهری متمایزی دارند که به جمعیت‌های منبع جنوب شرق آسیا یا نگریتو مربوط است. بافت مو در بیشتر جمعیت‌ها از صاف تا موج‌دار است (آندره واکر 1A-2C) و در برخی جمعیت‌های دراویدی جنوبی و قبیله‌ای بافت‌های فرفری‌تر (3A-3B) دیده می‌شود. رنگ مو در بیشتر جمعیت‌ها یکنواخت از مشکی تا قهوه‌ای بسیار تیره است و در برخی جمعیت‌های شمال غربی انواع قهوه‌ای متوسط نیز دیده می‌شود. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای تا قهوه‌ای تیره است، با فراوانی بیشتر انواع عسلی و سبز و به‌ندرت آبی در جمعیت‌های شمال غربی (کشمیری، پنجابی و شمال کمربند هندی). ویژگی‌های صورت و اندام الگوی منطقه‌ای مشابهی دارند. تنوع درونی استثنایی بالاست و تنوع منطقه‌ای و فردی این کشور از گسترده‌ترین تنوع‌هایی است که برای یک جمعیت ملی واحد ثبت شده است.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب از سرشماری سال 2011 هند که توسط دفتر ثبت‌کل و کمیساریای سرشماری منتشر شده گرفته شده‌اند؛ این جدیدترین سرشماری جامع هند است (سرشماری برنامه‌ریزی‌شده سال 2021 به دلایل همه‌گیری کووید-19 و ملاحظات سیاسی به تعویق افتاد و سرشماری در جریان سال‌های 2025-2026 هنوز داده ریز عمومی منتشر نکرده است). سرشماری 2011 زبان مادری را به‌جای قومیت مستقیماً می‌شمارد؛ ترکیب بالا توزیع قومی-زبانی را بر پایه داده‌های زبان مادری تقریب می‌زند و با شمارش قبایل فهرست‌شده تکمیل شده است. زمینه ژنتیکی ژنوم کامل (Reich et al. 2009، Moorjani et al. 2013، Narasimhan et al. 2019) از تفسیر ویژگی‌های ظاهری پشتیبانی می‌کند. محدودیت‌ها: (1) ترکیب زبان‌های هندوآریایی کمربند هندی را در یک چتر واحد قرار می‌دهد که تفاوت‌های منطقه‌ای و طبقاتی قابل‌توجه ظاهری را پنهان می‌کند؛ (2) زبان‌های دراویدی جداگانه شمرده می‌شوند، اما تمایزات ظاهری میان تامیل، تلوگو، کانادا و مالایالام ظریف و مورد بحث است؛ (3) بیش از 700 قبیله فهرست‌شده در یک چتر واحد جمع شده‌اند که جمعیت‌های بسیار ناهمگون از خانواده‌های زبانی و جمعیت‌های منبع متعدد را دربرمی‌گیرد و در صورت موجود بودن، گروه‌های مشخص باید از طریق صفحات اطلس اختصاصی ارجاع داده شوند؛ (4) تنوع طبقاتی در داخل هر چتر زبانی گسترده است و در این ترکیب جداگانه شمرده نشده است؛ (5) دیاسپورای گستردهٔ هندی در سراسر جهان (حدود 32 میلیون NRI و PIO در ایالات متحده، کشورهای خلیج فارس، بریتانیا، کانادا، استرالیا، کارائیب، شرق آفریقا، جنوب شرق آسیا و جز آن) در ترکیب بر اساس کشور مبدأ لحاظ نشده است؛ (6) جامعه مسلمان هند بزرگ‌ترین جمعیت مسلمان ملی منفرد خارج از اندونزی و پاکستان است، اما بر اساس زبان مادری شمرده می‌شود (بیشتر مسلمانان هند به هندی-اردو، بنگالی یا زبان‌های منطقه‌ای دیگر سخن می‌گویند) و در این ترکیب به‌عنوان جامعه دینی جداگانه شمرده نشده است.
منابع اصلی
- 1.Office of the Registrar General & Census Commissioner of India. Census of India 2011: General Report. New Delhi: ORGI; 2014.
- 2.Reich D, Thangaraj K, Patterson N, et al. Reconstructing Indian population history. Nature. 2009;461(7263):489-494. doi:10.1038/nature08365
- 3.Moorjani P, Thangaraj K, Patterson N, et al. Genetic evidence for recent population mixture in India. Am J Hum Genet. 2013;93(3):422-438. doi:10.1016/j.ajhg.2013.07.006
- 4.Narasimhan VM, Patterson N, Moorjani P, et al. The formation of human populations in South and Central Asia. Science. 2019;365(6457):eaat7487. doi:10.1126/science.aat7487
- 5.Reich D. Who We Are and How We Got Here: Ancient DNA and the New Science of the Human Past. New York: Pantheon; 2018.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.