اروتیک هندوآریایی‌های کمربند هندی

جمعیت‌های هندوآریایی کمربند هندی حدود 42% از جمعیت هند را تشکیل می‌دهند و بزرگ‌ترین زیرجمعیت فراگیر هستند که جمعاً حدود 580+ میلیون گویشور زبان‌های هندوآریایی نزدیک به هم را در بر می‌گیرند (هندی، اردو، بوجپوری، آوادی، مایتیلی، ماگاهی، بوندلی، چهاتیسگاری، هاریانوی، راجستانی؛ بسیاری از این‌ها بسته به طبقه‌بندی زبانی-سیاسی هم زبان‌های جداگانه و هم گویش‌های هندی به شمار می‌آیند). این گروه فراگیر جمعیت‌های به اصطلاح کمربند هندی را در بر می‌گیرد: اوتار پرادش، بیهار، مادیا پرادش، راجستان، هاریانا، دهلی، اوتاراکند، هیماچال پرادش، جارکند و چهاتیسگره. مطالعات ژنومی گسترده (Reich et al. 2009، Moorjani et al. 2013) نشان می‌دهند که جمعیت‌های هندوآریایی مؤلفه‌های تبار ANI (Ancestral North Indian، منشأ شمال هند باستانی، برآمده از منشأ غرب اوراسیا و استپ) و ASI (Ancestral South Indian، منشأ بومی هند و جنوب شرقی آسیا) را در خود دارند. جمعیت‌های کمربند هندی به‌طور میانگین حدود 50-65% ANI و 35-50% ASI دارند، با تنوع قابل توجه بر پایه کاست: جمعیت‌های کاست‌های بالاتر ANI بیشتری دارند و جمعیت‌های Scheduled Caste و Scheduled Tribe ASI بیشتری دارند. این گروه فراگیر هم سنت‌های دینی هندو و هم مسلمان را دربر می‌گیرد؛ شکاف هندو-مسلمان با شکاف زبانی هندی-اردو تلاقی می‌کند و نه اینکه آن را دنبال کند.