اروتیک کشمیری‌ها

کشمیری‌ها مردم دره‌ی کشمیر هستند، دره‌ای مرتفع که پیر پنجال و هیمالیای بزرگ‌تر آن را در بر گرفته‌اند، جایی که رودخانه‌ی جِلام آهسته از میان تالاب‌ها می‌گذرد و آب‌وهوا سال را به وضوح به چهار فصل تقسیم می‌کند، پدیده‌ای کمیاب در این عرض جغرافیایی در جنوب آسیا. این جغرافیا تقریباً همه‌چیز آنان را شکل داده است: مزارع برنج و زعفران پلکانی در پامپور، خانه‌های قایقی و شیکاراها در دریاچه‌ی دال، تجارت پشم که پشمینه و شال کانی را پدید آورد، و زمستان‌های بسته‌ای که زیر فِرَن و با آتشدان کانگری که به سینه چسبانده می‌شود گذرانده می‌شود. دره حاصلخیز و محصور است و فرهنگ درونش به همان نسبت متمایز است، و در حال‌وهوا به خودش نزدیک‌تر است تا به هر یک از دو کشور بزرگ‌تری که امروز ادعای آن را دارند.

زبان کشمیری به شاخه‌ی داردی از زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد، خوشه‌ای کوچک و تا حدی غیرعادی که میان جریان اصلی هندوآریایی دشت‌ها و زبان‌های ایرانی دورتر در غرب قرار گرفته است. مسلمانان کشمیری آن را با خط فارسی‌عربی اصلاح‌شده (نستعلیق) می‌نویسند و پاندیت‌های کشمیری از نظر تاریخی آن را با خط شاردا و دیوناگری می‌نوشتند، و واژگان فارسی فراوانی در آن باقی مانده که یادگار قرن‌ها حکومت مغول و سلطنت است. امروزه بیشتر کشمیری‌ها مسلمانان سنی‌اند، با اقلیتی شیعه، و اسلام در دره به شدت تحت تأثیر سنت ریشی است، طریقتی صوفی بومی که شیخ نورالدین ولی در قرن چهاردهم بنیان نهاد و آشکارا از عرفان شیوی هندوی کهن‌تر لالشواری بهره گرفت. برای بسیاری، مرکز ثقل دینی نه فقط مساجد، بلکه زیارتگاه‌های اولیا است.

پاندیت‌های کشمیری جامعه‌ی برهمن هندو و بومی دره‌اند که از نظر تاریخی باسواد، اداری و از نظر فرهنگی بسیار بیش از شمارشان مسلط بوده‌اند؛ مهاجرت بیشتر پاندیت‌ها در جریان شورشی که از سال 1989 آغاز شد یکی از زخم‌های تعیین‌کننده‌ی تاریخ اخیر کشمیر است و هنوز داستانی حل‌شده نیست. کشمیری‌های پنجاب، نوادگان بافندگان و کارگرانی که در قحطی‌های قرن نوزدهم و سختی‌های دوران دوگرا به جنوب مهاجرت کردند، امروز از نظر زبان کاملاً پنجابی‌اند، اما نام خانوادگی و خاطره را حفظ کرده‌اند. فارغ از سیاست، آنچه همراه کشمیری‌ها هرجا که بروند می‌رود غذاست: وازوان، ضیافت گوشت رسمی و چندمرحله‌ای که روی سینی مشترکی به نام تارامی سرو می‌شود و صنف موروثی آشپزانی به نام وازا آن را تهیه می‌کنند، و با آن با جدیتی رفتار می‌شود که آشپزی‌های دیگر تنها برای مراسم قائل‌اند.