اروتیک مگهی‌ها

مگاهی‌ها مردم ماگادا هستند، سرزمین باستانی دشت گنگ در آنچه امروز بیهارِ مرکزی و جنوبی نامیده می‌شود، با جمعیت قابل توجهی در آن سوی مرز در جهارکند. این نام وزنی دارد که نقشهٔ اداری امروز ندارد. ماگادا مقر امپراتوری‌های موریا و گوپتا بود، خاکی که بودا بیشترین بخش تعلیم خود را در آن داد و ماهاویرا سنت جین را در آن پالایش کرد. گفتن اینکه کسی مگاهی است یعنی جای دادن او در منطقه‌ای که در درازای دورانی از باستان، مرکز سیاسی و فکری شبه‌قاره بود، و از آن زمان قرن‌ها آرام با این میراث زیسته و آن را به بازی نگرفته است.

زبان آنان که مگاهی (یا ماگادی) نیز نامیده می‌شود، به شاخهٔ شرقی هندوآریایی تعلق دارد و از نظر نام و تبار، از پراکریت ماگادی، زبان عامیانهٔ دربار موریا و زبانی که بخش عمدهٔ کانون اولیهٔ بودایی در آن نخست حفظ شد، پیش از ویراست‌های بعدی به زبان پالی، سرچشمه می‌گیرد. امروز این زبان میان بوجپوری در غرب و میتیلی در شمال شرقی قرار دارد و واژگان و حس دستوری بسیاری با هر دو دارد، و مرزهای میان این سه در گفتگو نرم‌تر از نقشهٔ زبانی‌اند. هندی زبان اداره، آموزش و بیشتر زندگی مکتوب است؛ مگاهی همچنان در اصل زبانی شفاهی از خانه، بازار و مزرعه است و همین یکی از دلایلی است که خارج از هند اغلب آن را گویشی از هندی به شمار می‌آورند نه زبانی مستقل. گویندگانش که شمارشان ده‌ها میلیون است، معمولاً آن را به گونهٔ دیگری می‌بینند.

از نظر دینی، جمعیت عمدتاً هندو است، با اقلیت مسلمان دیرپا و حضوری بودایی و جینی آرام اما واقعی که به مسیر زیارتی گره خورده است: بودگایا، راجگیر، ناالاندا و پاواپوری همگی درون کمربند ماگاهی‌زبان قرار دارند و جریان ثابتی از گردشگران بین‌المللی را جذب می‌کنند که روستاهای اطراف عمدتاً از آن چشم می‌پوشند. ساختار طبقاتی منطقه متراکم و از نظر تاریخی سخت است، و جامعهٔ روستایی مگاهی هنوز بخش عمدهٔ ازدواج، شغل و مالکیت زمین را بر پایهٔ آن سامان می‌دهد، هرچند شهرها در یک نسل به‌طور چشمگیری آن را سست کرده‌اند. بافت فرهنگی کشاورزی است نه تجاری: برنج و گندم، جشن‌های فصلی مرتبط با برداشت محصول، و به‌ویژه چهات که با شدتی برگزار می‌شود که بیگانگان اغلب آن را شگفت‌انگیز می‌یابند، و گنجینهٔ فولکلوریک از آواز، ضرب‌المثل و سنت‌های قصه‌گویی که فرهنگ عامه‌پسند زبان هندی تنها به‌طور متناوب آن را جذب کرده است.