اروتیک بوجپوری‌ها

بهوجپوری‌ها مردم بهوجپور هستند، ناحیه‌ای در دشت شرقی گنگ که بخش غربی بیهار، شرق اوتار پرادش و ترای نپال را در بر می‌گیرد. این سرزمین هموار، آبیاری‌شده با رودخانه‌ها، با کشاورزی متراکم و از نظر تاریخی پرجمعیت است، و نزدیک به دو قرن است که مردم را به بیرون می‌راند. این فشار به بیرون مهم‌ترین واقعیت منفرد درباره هویت بهوجپوری است. پس از لغو برده‌داری در امپراتوری بریتانیا، مأموران قرارداد کارگری به شدت از این منطقه نیرو گرفتند و کارگران بهوجپوری به موریس، ترینیداد، گویان، سورینام، فیجی و آفریقای جنوبی فرستاده شدند. فرزندان آن کارگران هنوز شکل‌هایی قابل تشخیص از این زبان را صحبت می‌کنند، و موسیقی، غذا و آیین‌های عروسی در جهان هندی-کارائیبی در اصل فرهنگ بهوجپوری است که در جریان مهاجرت حفظ شده است.

خود زبان از شاخه هندو-آریایی است و در خوشه بیهاری در کنار مایتیلی و مگاهی قرار دارد. نظام سرشماری هند مدت‌هاست آن را زیر نام هندی جذب کرده است و این سایه بوروکراتیک نقطه حساسی است: بهوجپوری ادبیات خاص خود، صنعت سینمایی خودش با مرکزیت پاتنا و مومبای، و واژگانی دارد که به اندازه‌ای متمایز است که یک هندی‌زبان اهل دهلی معنای کلی را می‌فهمد اما بافت آن را از دست می‌دهد. شکل‌های فولکلوریک مانند چایتا، کاجری و آوازهای عروسی به نام سوهار سبک‌های کهن‌تر زبان را حمل می‌کنند، و جشن الهه، چهات پوجا، چهار روز روزه، شست‌وشو در رودخانه و نذورات به خورشید غروب‌کننده و طلوع‌کننده، به آیین تعیین‌کننده بهوجپوری بدل شده که اکنون در هر شهر شمال هند با جمعیت بهوجپوری دیده می‌شود.

دین زندگی مذهبی بهوجپوری‌ها تقریباً یکسره هندو است، با رگه‌های قوی شاکتا و ویشنو، اما دستور اجتماعی آن کاست است، نه الهیات. این جامعه تمام طیف عمودی نظام کاست را در بر دارد: ثاکورها به عنوان قشر زمین‌دار راجپوت، تلی‌ها به عنوان کاست بازرگانی روغن‌کش که به شدت به تجارت روی آورده‌اند، و پاسوان‌ها (دوسادها) به عنوان جامعه‌ای دالیت با سازمان‌دهی سیاسی عمیق در بیهار. اینها از نظر قوم‌نگارانه زیرگروه نیستند، بلکه جهان‌های موازی درون همان گروه زبانی‌اند، و سیاست بهوجپوری، هم در وطن و هم در میان مهاجران، تا حد زیادی داستان چگونگی چانه‌زنی این جهان‌ها با یکدیگر است.

آنچه غریبه‌ها بیشتر از همه نادیده می‌گیرند، لحن است. فرهنگ بهوجپوری محافظه‌کار نیست. پرسروصدا، صریح، پر از کنایه، علاقه‌مند به آواز، بدگمان نسبت به تظاهر، و بی‌پروا درباره بدن و کار است. سینما این را بازتاب می‌دهد، گاهی تا جایی که به آبروی خودش لطمه می‌زند، اما حساسیت زیرین آن، خاکی، ساده‌گو و گرم، اصل ماجراست.