اروتیک مایتهیلی‌ها

میتیلی‌ها خود را به میتیلا نسبت می‌دهند، منطقه‌ی رسوبی‌ای که میان دشت شمالی بیهار و ترای جنوب‌شرقی نپال، میان رود گنگ و پای‌کوه‌های هیمالیا گسترده است. زمین هموار است، با رودخانه‌ها بریده شده و هر فصل سیل می‌برد، و از رودهای کوسی، باگماتی و کامالا تغذیه می‌شود؛ جغرافیایی که فرهنگی را شکل می‌دهد که حول برنج، برکه‌ها و ریتم‌های کشاورزی موسمی سازمان یافته است. آنچه میتیلی‌ها را بیش از هر مرز سیاسی کنار هم نگه می‌دارد، خود میتیلا است به‌عنوان یک ایده: منطقه‌ای با نسب کلاسیک ویژه‌ی خودش، که در رامایانا به‌عنوان پادشاهی شاه جاناکا و زادگاه سیتا نام برده شده، و هنوز در میان خودشان به‌عنوان وطنی یاد می‌شود که پیش از مرز هند و نپال که از میانش می‌گذرد وجود داشته و به آن بی‌توجه است.

زبانشان، میتیلی، به شاخه‌ی بیهاری زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد و میان بوجپوری در غرب و بنگالی در شرق قرار می‌گیرد؛ با هر دو واژگان مشترک دارد، اما دستور زبان خود، سنت ادبی هزارساله‌ی خود و، به‌طور متمایز، خط تاریخی خاص خود را حفظ کرده است: تیرهوتا یا میتیلاکشار، که به خط‌های اولیه‌ی بنگالی-آسامی مرتبط است و هنوز در مراسم آیینی به کار می‌رود، هرچند دوناگری اکنون نوشتار روزمره را در دست دارد. میتیلی یکی از زبان‌های فهرست‌شده‌ی هند و زبان ملی شناخته‌شده‌ی نپال است، که غیرعادی است: بیشتر زبان‌های جنوب آسیا کاملاً در یک سوی مرز ملی زندگی می‌کنند.

جامعه‌ی میتیلی بر اساس خطوط آشنای هندو سلسله‌مراتبی است، با براهمه و کرن کایاستاها که از نظر تاریخی در دانش و اداره غالب بوده‌اند، در کنار گروه‌های چهتری و ویشیا و بدنه‌ی بزرگ‌تر جامعه‌های کشاورز و صنعتگر. براهمه‌ی میتیلی در سراسر شمال هند به سبب نظام سخت‌گیرانه‌ی ثبت ازدواج موسوم به panji prabandh شناخته می‌شوند که توسط نسب‌شناسان موروثی نگهداری می‌شود و تبارها را چند نسل به عقب ردیابی می‌کند تا از ازدواج‌های ممنوع جلوگیری شود؛ نهادی که در جای دیگر نظیر کمی دارد. عمل هندو در اینجا به‌شدت به پرستش شاکتا متکی است؛ الهه، به‌ویژه در صورت‌های دورگا و کالی، در آیین‌های خانگی و فصلی جایگاهی مرکزی‌تر از بسیاری از نقاط دیگر جهان هندو دارد، و سیتا نه به‌عنوان شخصیتی اسطوره‌ای دور، بلکه به‌عنوان دختر منطقه گرامی داشته می‌شود.

نشانه‌ی فرهنگی‌ای که بیشتر بیگانگان می‌شناسند، نقاشی مدهوبانی است؛ هنر دیوار و کف که از نظر تاریخی توسط زنان میتیلی انجام می‌شد، در ابتدا بر دیوارهای گلی خانه‌ها در عروسی‌ها و جشن‌ها، با رنگدانه‌های طبیعی و واژگان تصویری محکمی از ماهی، طاووس، نیلوفر و پیکره‌های جفت. این هنر تنها در قرن بیستم به کاغذ و به بازار جهانی هنر راه یافت، پس از آنکه زلزله‌ی بیهار در سال 1934 برای نخستین بار دیوارهای داخلی خانه‌های آسیب‌دیده را در معرض دید بیرونی‌ها قرار داد.