اروتیک کونکانی‌ها

کونکانی‌ها مردم کونکان هستند، نوار باریک ساحلی که میان گات‌های غربی و دریای عرب، در جناح غربی هند، جای گرفته است. جغرافیا نخستین واقعیت درباره‌ی آنهاست: نواری از زمین به طول تقریباً ششصد کیلومتر که از یک سو کوه‌ها و از سوی دیگر اقیانوس آن را احاطه کرده‌اند، و همین محصوریت، فرهنگی دریایی، تجاری و ماهی‌خوار پدید آورده که با فلات دکن بلافاصله در داخل خشکی تفاوت دارد. امروز کونکانی‌ها در گوا، در سواحل ماهاراشترا، در سواحل کارناتاکا و در شمال کرالا پراکنده‌اند، اما زبان و آشپزی از خط ساحل پیروی می‌کنند، نه از یک ایالت واحد.

زبان آنان که آن را نیز کونکانی می‌نامند، هندوآریایی است و در همان خانوادهٔ گستردهٔ مراتی جای دارد، و رابطه‌ای برادرگونه، طولانی و از نظر سیاسی پرتنش با آن دارد: در بیشتر قرن بیستم، کونکانی از نظر اداری گویشی از مراتی به شمار می‌رفت، طبقه‌بندی‌ای که گویشورانش با آن مبارزه کردند و سرانجام، وقتی کونکانی در سال 1992 به جدول هشتم قانون اساسی هند افزوده شد، آن را واژگون کردند. این زبان در میان زبان‌های بزرگ هندی استثناست، زیرا بسته به محل با خط‌های متعددی نوشته می‌شود: دواناگاری در گوا و ماهاراشترا، کانادا در سواحل کارناتاکا، مالایالام در کرالا و خط لاتین در جامعهٔ کاتولیک گوایی در پراکندگی. همان واژه در چهار جا چهار چیز متفاوت به نظر می‌رسد.

بیشتر کونکانی‌ها هندو هستند، با سنت‌هایی که به مجموعه‌های معبدی ساحلی گرایش دارند، و کیش خانگی قدرتمندی پیرامون کولدواتاها دارند، یعنی خدایان تبار که به روستاهای نیاکانی مشخصی پیوند دارند. خانواده‌های کونکانی هنوز برای عروسی و مراسم نامگذاری نوزاد به آن روستاها سر می‌زنند، حتی پس از نسل‌ها زندگی شهری در جای دیگر. این جامعه از نظر تاریخی بر پایهٔ خط‌های طبقاتی سلسله‌مراتبی شده که شبیه نظام گستردهٔ هندی‌اند اما کاملاً بر آن منطبق نیستند، و براهمنان ساراسوات به‌عنوان براهمنانی که ماهی می‌خورند جایگاه متمایزی دارند، استثنایی بر ارتدوکسی گیاه‌خوارانهٔ براهمنان که مردم محل آن را با اسطورهٔ مهاجرت توضیح می‌دهند و بیگانگان آن را به‌راستی گیج‌کننده می‌یابند.

شاخهٔ پرتغالی-هندی میراث چهار و نیم قرن حکومت پرتغال در گوا است که تنها در سال 1961 پایان یافت. کارزارهای تبدیل مذهب تحت اقتدار کلیسایی پرتغال، جامعه‌ای کونکانیِ کاتولیک پدید آورد که زبان را نگه داشت، بیشتر غذاها را حفظ کرد و نام‌خانوادگی‌های ایبری، کلیساها و تقویم آیینی را پذیرفت؛ از این رو یک Fernandes یا یک D'Souza در منگلور یا بمبئی بسیار اغلب گوینده‌ای کونکانی است که نیاکانش از گوا آمده‌اند. آشپزی به‌روشنی تاریخ تماس را در خود دارد: سرکه، گوشت خوک، فلفل تندی که پرتغالی‌ها از آمریکا آوردند، و نارگیل از ساحل، همگی روی یک بشقاب کنار هم قرار می‌گیرند.