اروتیک مچ

میچ‌ها دو نام دارند و فاصلهٔ میان این دو نام نقطهٔ خوبی برای آغاز است. همسایگان هندو و مقامات بریتانیایی آنان را میچ می‌نامیدند. در میان خودشان، بسیاری مدت‌هاست نام بودو یا بورو را به کار می‌برند، همان نامی که جمعیت بسیار بزرگ‌تر بودو در آسام به کار می‌برد. رودخانهٔ میچی که مرز شرقی نپال با هند را مشخص می‌کند، نام بیرونی را حفظ کرده است. این نام راهنمای خوبی نیز برای محل زندگی آنان است: کمربند دشت‌ها و جنگل‌های کهن، آنجا که پای‌کوه‌های هیمالیا هموار می‌شوند و به بنگال می‌رسند. این سرزمین اکنون میان ناحیهٔ جاپا در نپال، سرزمین‌های جلپایگوری و آلیپوردوار در شمال بنگال غربی، و ناحیه‌های غربی آسام تقسیم شده است.

زبان آنان شکلی از زبان بودو است که در شاخهٔ بورو-گارو از خانوادهٔ زبان‌های چینی-تبتی قرار دارد. این زبان آنان را به دیماسا، رابها، گارو و تریپوری در شرق دورتر پیوند می‌دهد، نه به گویشوران زبان‌های هندوآریایی که اکنون اطرافشان را گرفته‌اند، و فشار آن همسایگان آشکار است. در نپال، جایی که شمار میچ‌ها تنها چند هزار نفر است، کودکان بیش از پیش با زبان نپالی به عنوان نخستین زبان بزرگ می‌شوند و زبان کهن عمدتاً در میان سالخوردگان زنده است. در هند، گویشوران میچ بخشی از جامعهٔ بسیار بزرگ‌تر گویشوران بودو هستند و اینکه کسی میچ شمرده شود یا بودو، اغلب بیش از آنکه به زندگی روزمره مربوط باشد، به طبقه‌بندی رسمی مربوط است.

میچ‌ها قرن‌ها در جنگل تیرای کشاورزی می‌کردند: تکه‌ای زمین را پاک می‌کردند، چند فصل روی آن کار می‌کردند و سپس به جای دیگری می‌رفتند. برایان هاجسون که در دههٔ 1840 دربارهٔ آنان نوشت، اشاره کرد که چقدر آسان در جنگل‌های مالاریاخیز دشت‌های پست زندگی می‌کردند، جنگل‌هایی که بیگانگان از آن هراس داشتند. آن تب تا میانهٔ قرن بیستم بیشتر بیگانگان را دور نگه داشت. سپس کنترل مالاریا تیرای را به روی مهاجران از تپه‌ها و فراتر از آن گشود و بخش بزرگی از زمینی که میچ‌ها بدون سند رسمی کشت می‌کردند، به تازه‌واردان رسید. این تاریخ، شناسایی آنان در نپال به عنوان یک ملیت بومی و سیاست‌های پیرامون آن را شکل می‌دهد.

در غرب آسام، نقطهٔ عطف زودتر رخ داد. کالیچاران براهما که در خانواده‌ای میچ به دنیا آمد، در اوایل قرن بیستم جنبش اصلاح دینی‌ای را رهبری کرد که زندگی آیینی را در سراسر منطقه دگرگون کرد. بسیاری از پیروانش نام خانوادگی براهما را برگزیدند و به سوی هویت سیاسی مشترک بودو حرکت کردند.

امروز دین در ظاهر بیشتر هندو است، بر لایه‌هایی از آیین‌های کهن‌تر برای نیاکان و خدایان خانه و روستا، و شمار کمتری نیز پیرو مسیحیت‌اند. برای بسیاری از خانواده‌ها، آبجوی برنج و گوشت خوک همچنان بخشی از جشن‌ها و عروسی‌هاست. دوخونای دست‌باف زنان، پارچه‌ای که از سینه تا قوزک پا پیچیده می‌شود، همچنان یکی از روشن‌ترین پیوندهای دیدنی با جهان گستردهٔ بودو است.