اروتیک مغیری

مغیری پیش از هر چیز یک نام قبیله‌ای است. نشان‌دهنده تباری بلوچ در شمال استان سند پاکستان است. افرادی که این نام را دارند، آن را به‌عنوان نام خانوادگی، به‌عنوان ادعای خویشاوندی و به‌عنوان بیان وفاداری به رئیس قبیله خود، یعنی سردار، به کار می‌برند. در سند بلوچ‌های بسیاری زندگی می‌کنند که هرگز در بلوچستان سکونت نداشته‌اند و مغیری‌ها از آن جمله‌اند. هویت بلوچی آن‌ها از تبار و ساختار قبیله‌ای سرچشمه می‌گیرد، نه از کوهستان‌های غربی‌ای که گفته می‌شود نیاکانشان آن‌ها را ترک کرده‌اند.

تاریخ آن‌ها بخشی از تاریخی گسترده‌تر است. سنت بلوچی مهاجرت‌های بزرگ به سوی شرق را به دوران اتحادیه‌های رند و لاشاری در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم نسبت می‌دهد. در آن سال‌ها قبایل به دشت رود سند پیش راندند و زمین و حقوق آب به دست آوردند و به خدمت نظامی درآمدند. در سال 1783 یک سلسله بلوچ، میرهای تالپور، قدرت را در سند به دست گرفتند و تا فتح بریتانیا در سال 1843 حکومت کردند. در طول این نسل‌ها قبایل ساکن در زبان و عادت سندی شدند، اما نام‌ها و وفاداری‌های بلوچی خود را حفظ کردند. مانند بیشتر بلوچ‌هایی که خانواده‌هایشان نسل‌ها در سند زیسته‌اند، بسیاری از مغیری‌ها در خانه و بازار سندی حرف می‌زنند و بلوچی به‌صورتی ناهمگون باقی مانده است. این دو زبان در شاخه هندوایرانی از خانواده هندواروپایی مشترک‌اند، اما در دو سوی مقابل آن قرار دارند. بلوچی ایرانی است و با کردی و فارسی خویشاوند است. سندی هندوآریایی است و به پنجابی و گجراتی نزدیک‌تر است.

زندگی تابع اقتضائات سرزمینی دشوار است. شمال سند زمین‌های کشاورزی است که با کانال‌های منشعب از رود سند آبیاری می‌شود و از گرم‌ترین مکان‌های مسکونی روی زمین است. دین اسلام سنی است که همان‌گونه که معمولاً در سند رایج است، در مسجد و در زیارتگاه به جا آورده می‌شود. عرس، یعنی سالروز درگذشت یک ولی صوفی، می‌تواند روستا را برای روزها به جاده بریزد.

ساختار قبیله‌ای هنوز نقشی واقعی ایفا می‌کند. یک مغیری به بخشی از قبیله تعلق دارد، بخش‌ها پاسخگوی سردار هستند و نزاع‌ها بر سر زمین، آب، ازدواج یا آسیب اغلب به‌جای دادگاه نزد جرگه ریش‌سفیدان برده می‌شود. این کار با وجود آن‌که دادگاه‌های عالی پاکستان چنین رسیدگی‌های موازی را غیرقانونی اعلام کرده‌اند، همچنان ادامه دارد. اوطاق، یعنی اتاق مهمانی که مردان در آن مهمانان را می‌پذیرند، جایی است که این اقتدار به کار گرفته می‌شود. همچنین جایی است که مهمان‌نوازی نشان داده می‌شود و مهمان‌نوازی همچنان یک تعهد است، نه تعارف.