اروتیک هندوهای پنجابی

هندوهای پنجابی هویتی دوگانه دارند که در خانه کمتر پیش می‌آید برای آن توضیحی داده شود: آنان در زبان، غذا، موسیقی و خلق‌وخو پنجابی‌اند و در عبادت هندو، و نسل‌ها است که با همسایگان و خویشاوندان سیک خود درهم‌تنیده‌اند، به شیوه‌ای که تفکیک آن برای بیگانگان دشوار است. سرزمین اصلی آنان دشت پنجاب است، سرزمین پنج رود که امروز میان هند و پاکستان تقسیم شده است. امروزه بیشتر آنان در پنجاب هند، هاریانا، هیماچال‌پرادش، جامو و از همه مهم‌تر در دهلی زندگی می‌کنند و جماعت‌های قابل‌توجهی نیز در بریتانیا، کانادا و ایالات متحده دارند. نقطه عطف تعیین‌کننده، تقسیم هند در سال 1947 بود. هندوها در شهرهای غربی مانند لاهور، راولپیندی و ملتان حضوری پررنگ و غالباً مرفه داشتند و تقریباً همه آنان ظرف چند ماه به هند رفتند، بسیاری تقریباً بدون چیزی جز آنچه می‌توانستند با خود حمل کنند. دهلی صدها هزار نفر را پذیرفت و شهرک‌های پیشین پناهندگان، مانند لاجپت‌نگر و راجیندرنگر، هنوز این خاستگاه را نشان می‌دهند. زبان پنجابی که زبانی هندوآریایی است، پس از استقلال جنبه سیاسی یافت. در سرشماری‌های 1951 و 1961 بسیاری از هندوهای پنجابی هندی را زبان مادری خود اعلام کردند، موضعی که با مقاومت در برابر جنبش «پنجابی سوبا» پیوند داشت، جنبشی که در سال 1966 به پنجابی کوچک‌تر با اکثریت سیک انجامید. اما زبان سر میز آشپزخانه هرگز از میان نرفت.

زندگی دینی عملی و چندگانه است. اصلاح‌گران آریا سماج از اواخر دهه 1870 میلادی قوی‌ترین پایگاه خود را در پنجاب یافتند و مدرسه‌ها و کالج‌هایی ساختند که هنوز با نام DAV شناخته می‌شوند، در حالی که خانواده‌های سناتان دارما پرستش در معبد و پرستش الهه را در مرکز زندگی دینی خود نگه می‌دارند. زیارت زیارتگاه‌های کوهستانی مانند وایشنو دیوی، چینتپورنی و جوالاموخی امری معمول است و جاگراتا، شب‌زنده‌داری‌ای تا صبح با سرودهایی برای الهه، نشانه‌ی ادای نذرها و برآورده شدن دعاهاست. بسیاری از خانواده‌ها در گوردواراها نیز سر فرود می‌آورند و در برخی خانواده‌ها زمانی رسم بود که یکی از پسران، اغلب پسر ارشد، را سیک بار آورند. کاست همچنان ازدواج و شبکه‌های اجتماعی را شکل می‌دهد. ختری‌ها و آروراها که مدت‌ها با تجارت، حسابداری و اداره پیوند داشته‌اند، برجسته‌ترین گروه‌ها هستند و در کنار براهمن‌ها، از جمله موهیال‌ها با سنت سپاهی‌گری‌شان، و آگروال‌ها، راجپوت‌ها، سائینی‌ها و دیگران قرار دارند. پنجابی‌های سیک در همان تقویم جشن‌ها شریک‌اند، از آتش‌افروزی لوهری در ژانویه تا بایساخی در هنگام برداشت گندم، و در کاروا چوث زنان متأهل تا طلوع ماه روزه می‌گیرند. تازه‌عروس تا چند هفته پس از عروسی دستبندهای قرمز و عاجی چودا را به مچ دست می‌کند، نشانه‌ای کوچک و بی‌تردید پنجابی که نشان می‌دهد تازه ازدواج کرده است.