اروتیک پاردی

پاردی‌ها مردمی‌اند که نامشان همان حرفه‌شان است. در زبان مراتی، پاراذ به معنای شکار است و از زمانی که درباره ایشان نوشته شده، پاردی‌ها شکارچیان و تله‌گذارانی بوده‌اند که در حاشیه‌ی زندگی روستایی در سراسر مرکز و غرب هند زندگی می‌کرده‌اند: مادیا پرادش، ماهاراشترا، گجرات و ناحیه‌های همسایه‌ی چهاتیسگر، کارناتاکا و آندرا پرادش. آنان کبک، بلدرچین، خرگوش و آهوی سیاه را با دام، تور، پرندگان فریبنده و مجموعه‌ای از آواهای تقلیدی شکار می‌کردند و شکار را در بازارهای روستاها می‌فروختند. زیرگروه‌ها همین داستان را روایت می‌کنند. فانسه پاردی تله‌گذاران‌اند، هاران شیکاری شکارچیان گوزن‌اند، چیتا پاردی مردانی بودند که زمانی یوزپلنگ‌های آموزش‌دیده را برای دربارهای شاهزادگان نگه می‌داشتند، و تاکانکار سنگ‌تراش‌هایی‌اند که میان فصل‌ها سنگ‌های آسیاب را می‌تراشند. برخی خانواده‌ها ادعا می‌کنند از راجپوت‌ها هستند و خاستگاهشان راجستان است، و زبان دست‌کم جغرافیا را تأیید می‌کند: پاردی زبانی هندوآریایی است که در گروه زبان‌های بیلی جای می‌گیرد و به گجراتی و راجستانی نزدیک‌تر است تا به مراتی و هندی که این جامعه با بیگانگان به کار می‌برد.

دو قانون بیش از هر چیز دیگر زندگی مدرن پاردی‌ها را شکل دادند. در سال 1871 بریتانیایی‌ها آنان را در فهرست قانون قبایل جنایتکار گذاشتند، که بر اساس آن هر عضو از بدو تولد مظنون شمرده می‌شد و موظف بود به پلیس گزارش دهد و زیر نظارت زندگی کند. این قانون در سال 1952 لغو شد و جامعه هنوز 31 اوت را روز رهایی خود می‌داند، اما این برچسب بیش از قانون دوام آورد. سپس قانون حفاظت از حیات وحش در سال 1972 معیشت آنان را یک‌شبه غیرقانونی کرد. مردمی که جنگل را از همه بهتر می‌شناختند، به‌تعریف شکارچیان غیرمجاز شدند و این انگ همچنان به آنان چسبیده است: هرگاه در اطراف پانا ببرها ناپدید می‌شوند، آبادی‌های پاردی‌ها نخستین جایی است که پلیس می‌گردد. امروز بیشتر خانواده‌ها با کار روزمره‌ی مزدی، محصولات جنگلی و کار فصلی در مزرعه امرار معاش می‌کنند، غالباً در سکونتگاه‌هایی که روستاهای اطراف آنها را از خود دور نگه می‌دارند. اما در پانا فصل تازه‌تری در حال نوشته شدن است، با جوانان پاردی که به عنوان راهنمای طبیعت آموزش می‌بینند و بازدیدکنندگان را از همان جنگلی عبور می‌دهند که پدربزرگ‌هایشان در آن تله می‌گذاشتند.

بیشتر پاردی‌ها هندو هستند، به شیوه‌ای آشکارا محلی. الهه در صورت‌های روستایی‌اش، ماریای و بهاوانی، همراه با کاندوبا و ماهادف، نذرها و هدایای کوچک را دریافت می‌کند، و گروه شکار پیش‌تر بدون یکی از آنها راهی نمی‌شد. اختلافات به جات پانچایات، شورای جامعه، ارجاع می‌شود که جریمه‌ها و تحریم‌هایش وزنی بیش از هر دادگاهی دارد. ازدواج مستلزم مهریه‌ای است که خانواده‌ی داماد می‌پردازد. آنچه کلیشه پنهان می‌کند مهارتی است که در دل آن نهفته است: ردیاب پاردی اثر پا، باد و آواز پرندگان را می‌خواند، همان‌طور که مسافر روزانه جدول زمانی را می‌خواند، و حافظان محیط‌زیست آهسته یاد می‌گیرند که این دانش را استخدام کنند نه اینکه آن را تحت تعقیب قرار دهند.