اروتیک کوریچیاها

از هر کسی در وایاناد درباره‌ی کوریچیا بپرسید، معمولاً نخستین چیزی که به آن اشاره می‌کند کمان است. این قوم کوهستانی شمال کرالا تیراندازانی را فراهم کرد که در کنار پازهاسی راجا علیه کمپانی هند شرقی جنگیدند، و تیراندازی هنوز میان آنان مهارتی واقعی است، نه یک تزئین نمایشی. دومین چیز خانوار است. خانواده‌های کوریچیا در واحدهای بزرگ با تبار مادری زندگی می‌کنند، چند نسل زیر یک سقف بلند، و دارایی و تعلق از طریق خط مادری به ارث می‌رسد و یک فرد مسن‌تر امور و زمین خانواده را اداره می‌کند.

آنان در فلات و در لبه‌های جنگلی وایاناد زندگی می‌کنند و شمار کمتری در کانور و کوژیکود همسایه دارند. برخی از همسایگان آدیواسی آنان به کار بی‌زمینی یا بیگاری بابت بدهی رانده شدند. در مقابل، کوریچیا مدت‌هاست که کشاورزان برنج‌کار یکجانشینی بوده‌اند که روی شالیزارهای خود کار می‌کنند و در میان قبایل این ناحیه جایگاه نسبتاً بالایی داشتند. آنان لهجه‌ی ویژه‌ی خود از زبان مالایالامی، زبانی دراویدی، را در ناحیه‌ای صحبت می‌کنند که با کارناتاکا، ایالتی که زبان کانَدا در آن رایج است، هم‌مرز است و جوامع قبیله‌ای نزدیک در آن گفتار خاص خود را نگه می‌دارند.

دین آنان در کلیات هندویی و در عمل محلی است. خانواده‌ها نیاکان و خدایان کوهستان را گرامی می‌دارند، به‌ویژه مالاککاری، خدای شکارچی که به شیوا پیوند دارد، و زندگی آیینی از چرخه‌ی سال کشاورزی پیروی می‌کند. آنچه بیش از هر چیز توجه بیگانگان را جلب کرد، قانون پاکی کوریچیا بود. تماس با افراد جوامع دیگر زمانی مستلزم غسل تطهیر بود و هر کس قواعد را می‌شکست ممکن بود از خانواده طرد شود. این سخت‌گیری نام مالا برهمن‌ها، یعنی برهمنان کوهستانی، را برای آنان به ارمغان آورد.

تاریخ آنان زیر حکومت بریتانیا به‌شدت دگرگون شد. جنگجویان کوریچیا در جنگ چریکی پازهاسی راجا در جنگل‌های وایاناد در آستانه‌ی قرن نوزدهم محوری بودند. فرمانده‌شان، تالاکال چاندو، حمله‌ی سال 1802 را رهبری کرد که دژ کمپانی در پانامارام را تصرف کرد، و او بعدها دستگیر و اعدام شد. در سال 1812 کوریچیا همراه با کورومبا دوباره قیام کردند، علیه مطالبات مالیاتی که باید نقداً پرداخت می‌شد. بریتانیایی‌ها این شورش را با زور سرکوب کردند.

امروز بیشتر کوریچیا کشاورزی را با تحصیل، مشاغل حقوق‌بگیری و سهمیه‌های ویژه‌ای که دولت برای جوامع قبیله‌ای کنار گذاشته است ترکیب می‌کنند. خانوارهای مشترک بزرگ رو به کاهش‌اند، چون زوج‌های جوان‌تر خانه‌های مستقل خود را تشکیل می‌دهند. با این همه، کمان و یادِ پانامارام همچنان مایه‌ی افتخارند و جامعه معمولاً با همین‌ها خود را معرفی می‌کند.