اروتیک بیرهور

بیرهور نام خود را از جنگل گرفته‌اند. در زبان خودشان bir به معنای جنگل و hor به معنای مردم است، و در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان این نام به سادگی شیوه زندگی ایشان را توصیف می‌کرد. گروه‌های کوچک از تپه‌ها و جنگل‌های سال در فلات چوتا ناگپور عبور می‌کردند. آنان کلبه‌های مخروطی کوتاه از شاخه و برگ می‌ساختند، جانوران کوچک را به دام می‌انداختند، عسل و ریشه گرد می‌آوردند و میمون‌ها را با تور می‌گرفتند، مهارتی که ایشان را در سراسر منطقه شناخته‌شده کرد. امروز بیشتر بیرهورها در ایالت جارکهند زندگی می‌کنند و جامعه‌های کوچک‌تری در اودیشا، چهاتیس‌گره و بنگال غربی دارند.

هرگز از روستاهای کشاورزی اطراف خود جدا نبوده‌اند. شناخته‌شده‌ترین تجارت ایشان طناب است که از الیاف گیاه پیچکی به نام chop تابیده می‌شود و در بازارهای هفتگی با برنج، نمک و پارچه مبادله می‌گردد. بیرهورها دو شیوه زندگی را از هم تمیز می‌دهند: اوثلو، که همواره از اردوگاهی به اردوگاه دیگر می‌رفتند، و جاغی، که در یک مکان ساکن شدند. زبان ایشان به شاخه موندا از خانواده اتروآسیایی تعلق دارد و با موندری و سانتالی خویشاوندی نزدیک دارد. با این حال در بازارها و مدارس، سادری و هندی غالب‌اند که هر دو از خانواده هندوآریایی‌اند. زبان بیرهور اکنون در خطر انقراض است و بسیاری از بیرهورها اندکی از آن یا هیچ‌چیز از آن نمی‌دانند.

دین ایشان بر ارواح تپه‌ها، جنگل و نیاکان متمرکز است که پیش از کارهایی چون شکار، پیشکش دریافت می‌کنند. با گذشت زمان، خدایان و جشن‌های هندو بدون آنکه باورهای کهن‌تر از میان بروند به آن افزوده شده‌اند. جامعه بر پایه تبارهای برون‌همسری بنا شده که بسیاری از آنها به نام جانوران و گیاهان خوانده می‌شوند و افراد بیرون از تبار خود ازدواج می‌کنند.

سخت‌ترین تغییرات از بیرون آمد. قوانین جنگلی، نخست در دوران حکومت بریتانیا و سپس پس از استقلال، جنگل‌هایی را که بیرهورها به آنها وابسته بودند بستند و قانون حفاظت از حیات وحش ۱۹۷۲ شکار میمون را غیرقانونی کرد. از آن زمان، برنامه‌های دولتی بسیاری از خانواده‌ها را به شهرک‌های سکونتی با خانه‌های ثابت و کار مزدی منتقل کرده‌اند، با نتایجی ناهموار. دولت هند بیرهورها را گروه قبیله‌ای بسیار آسیب‌پذیر طبقه‌بندی می‌کند. بیشتر آنچه بیگانگان درباره ایشان می‌دانند هنوز به پژوهش سارات چاندرا روی در سال ۱۹۲۵ با عنوان The Birhors بازمی‌گردد که زمانی نوشته شد که گروه‌ها هنوز آزادانه جابه‌جا می‌شدند. مردمی که آن را توصیف می‌کند اکنون در پی یافتن راهی هستند تا با جنگلی بسیار کوچک‌تر، همچنان مردمی از جنگل بمانند.