اروتیک مرو

Mru، که با نام‌های Murong یا Mro نیز شناخته می‌شوند، مردمی بومی و کوهستان‌نشین در مناطق تپه‌ای چیتاگونگ در بنگلادش هستند، عمدتاً در بندربان زندگی می‌کنند، و جوامع مرتبط با آنان در ایالت چین و ایالت راخین میانمار نیز دیده می‌شوند. آنان به زبان Mru سخن می‌گویند، زبانی از خانواده‌ی چینی-تبتی که شاخه‌ی کوچک مستقل خود، یعنی شاخه‌ی Mruic، را تشکیل می‌دهد. مدت‌های طولانی بر روی بلندی‌های کوهستانی جدا از دیگران زیسته‌اند و از سنتی‌ترین مردمان این منطقه به شمار می‌آیند.

جامعه و معیشت

مردم Mru کشاورزی جوم (swidden) را به کار می‌برند، یعنی قطعه‌های کوهستانی را پاک‌سازی و آتش می‌زنند تا برنج، پنبه، توتون، ارزن و سبزیجات بکارند، و خوک و mithun نگه می‌دارند. روستاها بر فراز بلندی‌های کوهستانی قرار دارند و بر پایه‌ی تبارهای قبیله‌ای و یک ریش‌سفید سازمان یافته‌اند. مردم Mru در ساختن و نواختن نی‌های بامبو شهرت دارند، و جشن سالانه‌ی قربانی گاو آنان که با رقص و موسیقی همراه است، رویدادی جمعی و تعیین‌کننده است.

باور

دین Mru به‌طور سنتی جان‌باورانه است و بر طبیعت و ارواح نیاکان متمرکز است. در دهه‌ی ۱۹۸۰ میلادی پیامبری به نام Menlay دین اصلاحی Krama (که Torai نیز نامیده می‌شود) را بنیان نهاد و به مردم Mru خط و کتاب مقدس مخصوص به خودشان بخشید. برخی جوامع نیز بودیسم یا مسیحیت را پذیرفته‌اند.

ظاهر و آرایه

مردم Mru قدی کوتاه تا متوسط، پوستی قهوه‌ای، موهایی صاف و سیاه که اغلب به شکل گره جمع می‌شود، و چهره‌هایی پهن با ویژگی‌های سینو-تبتی دارند. زنان به‌طور سنتی تنها دامنی کوتاه و بافته‌شده به دور کمر می‌پوشیدند، همراه با رشته‌های فراوان مهره، دستبندهای برنجی و نقره‌ای، گوشواره‌های دایره‌ای بزرگ و زیورهای سکه‌ای. مردان لنگ می‌بستند. جواهرات نقره‌ای و مهره‌دوزی همچنان نشانه‌های مشخص پوشش جشن‌اند.