اروتیک بروهی چاران

بروهی‌ها شاخه‌ای از جامعه‌ی چاران هستند که نسل‌به‌نسل نقش شاعران درباری و نسب‌شناسان شمال‌غرب هند و سند را بر عهده داشته‌اند. آنچه یک چاران را چاران می‌کند بیش از آنکه یک مکان باشد، یک نقش است. چاران‌ها قرن‌ها خاطره‌ی دربارها و قبیله‌های راجستان، گجرات، کاچ و سند را نگه داشتند. آنان مدح و مرثیه می‌سرودند، هر گاه لازم بود نسب‌ها را بازمی‌خواندند، و از آنان انتظار می‌رفت که وقتی فرمانروایی از پیشینیانش کم می‌گذاشت، صریح به او بگویند. واژه‌ی بروهی در نام این گروه همان واژه‌ای است که سخنگویان سندی برای مردم براهویی، در غرب رود سند، به کار می‌برند، و جهان چاران به‌طور کلی همواره از مرزهای ملی امروزی فراتر رفته است.

این نقش با نوعی حمایت غیرعادی همراه بود. چاران مقدس شمرده می‌شد و آسیب زدن به او ننگی پایدار به دنبال داشت. از این رو چاران‌ها کاروان‌ها را همراهی می‌کردند، برای توافق‌های میان فرمانروایان و بازرگانان ضامن می‌شدند، و کالا را از سرزمین‌هایی عبور می‌دادند که دیگران برای آن به نگهبان مسلح نیاز داشتند. هرگاه مردی قدرتمند پیمانش را می‌شکست، چاران می‌توانست با تراگا پاسخ دهد: یعنی خود را زخمی کند یا تهدید کند که در آستانه‌ی خانه‌ی متخلف خواهد مرد، تا ننگ ریختن خون چاران بر گردن او بیفتد. بسیاری از خانواده‌ها نیز با پرورش دام و تجارت زندگی می‌کردند.

سروده‌های چاران ستون فقرات دینگال است، شکل ادبی کهن زبان ماروری. این شعر برای خوانده شدن سروده می‌شد و سرشار از واج‌آرایی و تصاویر میدان نبرد است. در خانه، چاران‌ها به زبان منطقه‌ی خود سخن می‌گویند: ماروری، گجراتی، کاچی یا سندی.

زندگی دینی بر محور الهه‌ای مادر می‌چرخد. سنت چاران بر آن است که خدای زنانه بارها و بارها در هیئت زنان چاران زاده شده و چند تن از آنان در معابد خود پرستش می‌شوند. مشهورترین آنان کارنی ماتا در دشنوک راجستان است. بسیاری از عشیره‌های چاران نیز هینگلاج را، که پرستشگاه غاری‌اش در ناحیه‌ی لاسبلا بلوچستان قرار دارد، به عنوان الهه‌ی خانواده گرامی می‌دارند.

نظام حمایتی که همه‌ی این‌ها بر آن استوار بود، مرحله‌به‌مرحله فروپاشید. دربارهای شاهزادگان زیر حکومت بریتانیا قدرت واقعی خود را از دست دادند، ایالت‌های شاهزادگان پس از 1947 در هند ادغام شدند، و تقسیم مرزی سخت در میان سرزمین‌های تار و سند کشید که چاران‌ها دیرزمانی آزادانه از آن‌ها عبور کرده بودند. امروز خانواده‌های چاران در کشاورزی، اداره‌ی کسب‌وکار، ادارات دولتی، حقوق و سیاست کار می‌کنند. با این حال، شکل‌های کهن ناپدید نشده‌اند. در گجرات، خواننده‌ها و قصه‌گوهای خانواده‌های چاران هنوز شب‌های دایرو را با آواز و تاریخ شفاهی برگزار می‌کنند که جمعیت زیادی را جذب می‌کند.