اروتیک باناجیگا

بانَجیگا پیش از هر چیز نامِ یک بازرگان است. این واژه از سانسکریتِ وانیج به معنای بازرگان آمده است، و این جامعه مدت‌ها کمتر با یک سرزمین یا یک آیین و بیشتر با یک حرفه تعریف شده است: خرید و فروش و جابه‌جایی کالا در جنوبِ هند که به کَنّادا سخن می‌گوید. بانَجیگاها در سراسر کارناتاکا زندگی می‌کنند، هم در شهرک‌های کوچکِ بازار و هم در بنگلورو. آنان با بالیجاهای آندرا پرادش و تامیل نادو خویشاوندی نزدیک دارند، و نامِ آن‌ها صورت تِلوگویِ همان واژه است. ستی، لقبِ قدیمیِ بازرگانان، همچنان به‌طور مداوم به‌عنوان نامِ خانوادگی دیده می‌شود.

این نام بر سنگ حک شده است. کتیبه‌های قرون وسطایی در سراسر کارناتاکا از ویرا بانَجیگاها سخن می‌گویند، یعنی اعضای انجمن‌های بازرگانی که به «پانصد سرورِ آیاوله» پیوند داشتند، صنفی که به نامِ شهر معبدی خوانده می‌شد که امروز آیهول نام دارد. آن بازرگانان با ادویه، منسوجات، جواهر و اسب معامله می‌کردند و خود را به آیینی مشترک از رفتار پایبند می‌دانستند. آنان سندهایی برجای گذاشتند که تا سری‌لانکا و سوماترا می‌رسد. اینکه جامعهٔ امروز تا چه اندازه مستقیماً از آن صنف برآمده، دشوار اثبات می‌شود، اما بانَجیگاها هنگام توصیف خود به‌عنوان مردمِ بازار به آن تکیهٔ زیادی دارند.

دین روشن‌ترین مرز را در درونِ جامعه پدید می‌آورد. بخش بزرگی از آنان لینگایات‌اند و از اصلاح‌گرِ سدهٔ دوازدهم، باساوانا، پیروی می‌کنند. بانَجیگاهای لینگایات ایشتالینگا را به گردن می‌آویزند، نشانی کوچک و شخصیِ شیوا که روی بندی حلقه می‌شود. خانواده‌هایشان آیین‌های لینگایاتی را در تولد، ازدواج و مرگ به‌جا می‌آورند، از جمله دفن به‌جای سوزاندن، و در سیاستِ کارناتاکا که به طبقه و طایفه حساس است، شاخهٔ بانَجیگای لینگایات وزن واقعی دارد. دیگر بانَجیگاها پرستشِ هندوییِ رایج را انجام می‌دهند. جامعه همچنین شاخه‌های نام‌دارِ خاصِ خود را دارد، از جمله داسا بانَجیگاها، تِلوگو بانَجیگاها که زبان مادریشان در مناطق مرزی کنارِ کَنّادا قرار دارد، و گازولا بالیجاها که از نظر تاریخی النگوهای شیشه‌ای می‌فروختند.

تجارت هنوز حرفهٔ آشنای بانَجیگاهاست، اما خانواده‌ها از دیرباز به کارهای حقوق‌بگیر، حرفه‌های تخصصی و زندگی عمومی گسترش یافته‌اند، هم در کارناتاکا و هم فراتر از آن. آنچه امروز جامعه را کنار هم نگه می‌دارد کمتر دفترِ حساب مشترک است و بیشتر نامی مشترک، ازدواج‌هایی که اغلب هنوز در درونِ طایفه ترتیب داده می‌شوند، و حافظه‌ای بلند از جاده و بازار.