اروتیک مالایالی‌ها

ملایالی‌ها مردم ایالت کرالا هستند، نوار باریک ساحلی که میان کوه‌های غربی گات و دریای عرب در جنوب غربی هند فشرده شده است. جغرافیا تقریباً همه چیز درباره آنان را شکل داده است: کوه‌ها کرالا را تا حدی از تلاطم سیاسی دشت‌های شمال هند دور نگه داشتند، در حالی که دریا آن را مستقیماً به عربستان، شرق آفریقا، چین و مدیترانه گشود. گنجینه‌های سکه‌های رومی، تورهای ماهی‌گیری چینی در بندر کوچی، جامعه یهودی ماتانچری که دو هزار سال دوام آورد، و یکی از قدیمی‌ترین جمعیت‌های مسیحی پیوسته روی زمین، همه این‌ها از راه دریا رسیدند و کرالا بدون آنکه دستور زبان خود را از دست بدهد، آن‌ها را جذب کرد.

زبان مالایالامی زبانی دراویدی است و خواهر کوچک‌تر زبان تامیلی است که حدود قرن نهم جدا شد و سنت ادبی خود را ساخت که به شدت با سنسکریت آمیخته است. این یکی از معدود زبان‌های هندی است که سواد در آن از نود درصد فراتر می‌رود و روزنامه صبحگاهی واقعاً عادتی توده‌ای است. هندوئیسم همچنان بزرگ‌ترین وابستگی مذهبی است، اما حساب مذهبی کرالا غیرعادی است: حدود نیمی از ایالت هندو هستند، با جمعیت‌های بسیار بزرگ مسلمان (ماپیلا) و مسیحی (توماس قدیس، سریانی، لاتین و کنانایا) که از نظر عملی اجتماعی اقلیت محسوب نمی‌شوند. مسیحیان توماسی کلیسای خود را به ورود گفته‌شده رسول در سال 52 CE می‌رسانند و پیش از تماس پرتغالی‌ها، آیین‌های خود را به سریانی برگزار می‌کردند؛ ماپیلاها از مستعمرات تجاری عرب در ساحل مالابار پدید آمدند و به مالایالامی سخن می‌گویند، نه اردو.

طبقه‌بندی اجتماعی در کرالا (کاست) واژگان تاریخی خاص خود را دارد: نایرها جامعه‌ای جنگجو و زمین‌دار با نسب مادری بودند که نظام ارث ماروماکاثایام آنان مالکیت را از خط مادری منتقل می‌کرد تا آنکه قوانین اصلاحی قرن بیستم آن را برچید؛ ایزاوا‌ها استخراج‌کنندگان شیره نخل و کشاورز بودند که بسیج اجتماعی آنان تحت رهبری سری نارایانا گورو سیاست ایالت را دگرگون کرد؛ امبالاواسی‌ها خدمت آیین‌های معبد را بر عهده داشتند؛ دیوارا و پاراوار در ساحل ماهی‌گیری کار می‌کردند. انتخاب دولت ایالتی کمونیست در سال 1957، که یکی از نخستین موارد در هر جایی از طریق صندوق رأی بود، در متن این داستان قرار دارد نه در کنار آن، و همین‌طور مهاجرت پیوسته به کشورهای حاشیه خلیج فارس از دهه 1970 به بعد که امروز پرستاران، مهندسان و کارگران ملایالی اقتصاد خانواده‌ها را از بحرین تا قطر تکیه‌گاه شده‌اند.

آنچه پابرجا می‌ماند حساسیتی متمایز است: پژواک‌های نسب مادری هنوز در ترتیبات خانوادگی شنیده می‌شود، فرهنگ غذایی وسواس‌گونه‌ای که بر نارگیل، برنج و ماهی بنا شده، دلبستگی به چاپ و بحث سیاسی، و تقویمی که با اونام، جشن برداشت محصول که از هر خط مذهبی می‌گذرد و به همه ملایالی‌ها به یکسان تعلق دارد، نقطه‌گذاری شده است.