زنی از ماهالی‌ها، مرجع فنوتیپ

اروتیک ماهالی‌ها

زبان

ماهالی (آستروآسیایی، شاخه موندا)، با خویشاوندی نزدیک با سانتالی؛ بسیاری سادری، بنگالی یا اودیا (هندوآریایی) را زبان اصلی خود می‌دانند

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های آسترو-آسیایی

دین

هندوئیسم با لایه‌ای از آیین‌های عامیانه سارنا و احترام به نیاکان؛ پیروان مسیحی چشمگیر، به‌ویژه در بنگلادش

درباره ماهالی‌ها

مهالی‌ها یک قوم آدیواسی در فلات چوتا ناگپور در شرق هند هستند، و از زمانی که بیگانگان درباره آنان نوشته‌اند، با یک ماده پیوند داشته‌اند: بامبو. این ماده پس از شکافته، تراشیده و بافته شدن به سبد، بادبزن‌های بوجاری غلات، حصیر و تله ماهی تبدیل می‌شود که در بازارهای هفتگی جارکند، بنگال غربی و اودیشا فروخته می‌شود و همسایگان هنوز نخستین چیزی است که به یاد می‌آورند. این شهرت درست است اما محدود. بیشتر خانوارهای مهالی امروز قطعه‌زمین‌های کوچک را زیر کشت دارند، به‌عنوان کارگر کشاورزی کار می‌کنند یا در شهر مشاغل مزدی دارند. بافندگی یکی از چند منبع درآمد است.

بیشتر مهالی‌ها در جارکند، غرب بنگال و شمال اودیشا زندگی می‌کنند، جایی که این جامعه در شمار قبایل فهرست‌شده قرار دارد. در قرن نوزدهم، مجنّدکنندگان کار بسیاری از خانواده‌ها را به مزارع چای آسام و شمال بنگال بردند و بازماندگان آنان اکنون بخشی از جوامع مزارع چای آنجا هستند. شاخه دیگری آن سوی مرز، در شمال‌غرب بنگلادش زندگی می‌کند که مهالی‌ها را در شمار گروه‌های قومی کوچک رسماً شناخته‌شده خود می‌شمارد.

زبان مهالی‌ها را به سانتال‌ها پیوند می‌دهد. مهالی زبانی از خانواده اتریش‌آسیایی و از شاخه موندا است که آن‌قدر به سانتالی نزدیک است که برخی زبان‌شناسان آن را گویشی از آن می‌دانند. این زبان نیز در حال از دست دادن جایگاه است: بسیاری از مهالی‌ها، بسته به محل تولدشان، به جای آن سادری، بنگالی یا اودیا می‌آموزند. مردم‌نگاران استعماری تقسیمات درون این جامعه را ثبت کردند، از جمله بانسفور که به معنای واقعی کلمه «شکافندگان بامبو» است، و همچنین پاتار، سولونخی، تانتی و مهالی موندا. هر یک با ترکیب ویژه‌ای از حرفه، کشاورزی یا کار پیوند داشت. زیر این تقسیمات نظامی از تبارهای برون‌همسری قرار دارد، بنابراین یک مهالی خارج از تبار خود ازدواج می‌کند، که در سراسر فلات رایج است.

دین لایه‌لایه است. در هند بسیاری از مهالی‌ها خود را هندو می‌خوانند و در عین حال آیین‌های کهن فلات را زنده نگه می‌دارند: نذورات برای ارواح روستا و نیاکان، و جشن‌های فصلی مانند کرم. در جشن کرم شاخه‌ای از درخت کرم در میدان رقص روستا برپا می‌شود و مردم تمام شب دور آن آواز می‌خوانند و می‌رقصند. مسیحیت نیز پیروان بسیاری دارد، به‌ویژه در میان مهالی‌های بنگلادش. آنچه این گروه را در سه ایالت هند، دو کشور و چند دین کنار هم نگه می‌دارد یک اعتقاد مشترک نیست، بلکه یک نام مشترک، یک حرفه مشترک و ریشه‌هایی در همان فلات است.

پرسش‌های متداول درباره ماهالی‌ها

ماهالی‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی ماهالی‌ها ماهالی (آستروآسیایی، شاخه موندا)، با خویشاوندی نزدیک با سانتالی؛ بسیاری سادری، بنگالی یا اودیا (هندوآریایی) را زبان اصلی خود می‌دانند است.

ماهالی‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان ماهالی‌ها هندوئیسم با لایه‌ای از آیین‌های عامیانه سارنا و احترام به نیاکان؛ پیروان مسیحی چشمگیر، به‌ویژه در بنگلادش است.