اروتیک جوانگ‌ها

از یک جوانگ بپرسید گروه از کجا آغاز می‌شود، پاسخ یک مکان است نه یک تاریخ. گونَسیکا، در تپه‌های ناحیه کئونجهار در شمال اودیشا، جایی است که رود بایتارانی از دل سنگ بیرون می‌زند، و جوانگ‌ها می‌گویند که از دل زمین بیرون آمده‌اند. کسانی که نزدیک آن ماندند تانیا، یعنی جوانگ کوهستانی، نام گرفتند. کسانی که نیاکانشان به جنوب و شرق، به دهنکانال و انگول کوچیدند بهاگودیا هستند، و این جدایی هنوز بوی کم‌رنگی از اینکه چه کسی رفت دارد. زبانشان که آن را جوانگ هم می‌نامند به شاخه موندا از خانواده آستروآسیایی تعلق دارد و نزدیک‌ترین زبان به کهاریا است، و این آن را در خانواده‌ای جای می‌دهد که مدت‌ها پیش از رسیدن زبان‌های هندوآریایی که اکنون از هر سو احاطه‌اش کرده‌اند، به شرق هند رسیده بود. بیشتر جوانگ‌ها اودیا هم حرف می‌زنند. هر دهه شمار کمتری از آنان در خانه به جوانگی سخن می‌گویند، و این زبان جزو زبان‌های در خطر انقراض هند شمرده می‌شود.

روستا، نه طایفه، واحد مهم است. دهکده‌های جوانگ برون‌همسرند: باید از میان مردم بیرون از سکونتگاه خود ازدواج کنید، و روستاها روابط برادری به رسمیت‌شناخته‌شده‌ای با یکدیگر دارند که تعیین می‌کند چه کسی برای چه کسی در دسترس است. در مرکز روستا ماجانگ قرار دارد، خوابگاه جوانان که منداگهار هم نامیده می‌شود. مردان مجرد آنجا می‌خوابند، مهمانان آنجا جای می‌گیرند، بزرگان درباره امور روستا در آنجا بحث می‌کنند و رقص هم آنجا برگزار می‌شود. رقص جوانگ بر پایه چانگو بنا شده است، دف قابی کم‌عمق. مردان می‌نوازند، زنان در یک صف رو به آنان می‌رقصند، و توالی حرکات به نام آنچه تقلید می‌کنند نامیده می‌شوند، که بیشتر پرندگان و جانوراناند. دین به زمین نزدیک می‌ماند: دارام، خورشید، و باسوکی، زمین، با خدایان روستا که در کاشت و برداشت ستایش می‌شوند، و لایه‌ای از آیین‌های هندو روی آن که هرچه روستا به جاده نزدیک‌تر باشد ضخیم‌تر می‌شود. نویسندگان استعماری فقط روی یک چیز درباره جوانگ‌ها تمرکز کردند و رهایش نکردند: لباس برگ زنان که از جلو و پشت بسته می‌شد و همین نام بیرونی پاتوآ را برایشان به ارمغان آورد. در سال ۱۸۷۱ یک افسر بریتانیایی جوانگ‌ها را در کئونجهار گرد آورد، دستور سوزاندن لباس برگ را داد، پارچه توزیع کرد و صحنه را به عنوان پیشرفت ثبت کرد. پارچه در هر حال داشت می‌رسید. زیان سخت‌تر، دامنه تپه بود: کشت جابه‌جایی به قطعه‌های کوچک و ثابت فشرده شده است، و جوانگ‌ها که هند آنان را در گروه قبیله‌ای بسیار آسیب‌پذیر فهرست کرده، کمبود را با سبدبافی، بشقاب‌های برگ سیالی و کار مزدی جبران می‌کنند.