اروتیک وادماها

وادامه‌ها یکی از زیرطبقه‌های نام‌دار ایرها هستند، که براهمنان اسمارتای تامیل‌نادو به شمار می‌آیند، و نامشان داستان منشأشان را در خود دارد. معمولاً آن را شمالی‌ها می‌خوانند، از واژه تامیلی به معنای شمال، و یادِ نیاکانی را زنده نگه می‌دارد که از آن‌سوی سرزمین تامیل به جنوب آمده‌اند. هیچ‌کس نمی‌تواند با اطمینان تاریخ آن سفر را تعیین کند. با این همه، این نام جامعه‌ای را نشان داده که قرن‌ها درون خود ازدواج کرده است، و قوم‌نگاران دوران استعمار ثبت کرده‌اند که وادامه‌ها ادعای رتبه‌ای بالاتر از دیگر زیرطبقات ایر را داشتند، رتبه‌ای که آن زیرطبقات همیشه نمی‌پذیرفتند. این جامعه بیشتر بر پایه خطوط منطقه‌ای کهن تقسیم می‌شود. شناخته‌شده‌ترین شاخه‌ها وادادسای وادامه‌ها و چولادسای وادامه‌ها هستند. شاخه چولادسا به سرزمین چولا در دلتای کاویری پیوند دارد، جایی که روستاهای براهمنی بر زمین‌هایی که شاهان قرون وسطی واگذار کرده بودند شکل گرفتند. خوشه دیگری در پالاکاد، در ایالت کرالا، زندگی می‌کند، بخشی از شهرک‌نشینی براهمنان تامیل در آن‌سوی کوه‌های غربی گات. آنان در خانه به گویش براهمنان تامیلی سخن می‌گویند، گویشی پر از واژه‌های وام‌گرفته از سانسکریت که دیگر گویندگان تامیلی معمولاً ظرف یکی دو جمله آن را تشخیص می‌دهند. خود سانسکریت هنوز زبان آیین است.

بیشتر خانواده‌های وادامه از آموزه ادوایتا پیروی می‌کنند که به آدی شانکارا پیوند دارد، و برای راهنمایی به مَته‌های شانکاراچاریا در کانچیپورام یا سرینگری می‌نگرند. دین در اینجا در خانه بیش از معبد جریان دارد: نیایش‌های روزانه sandhyavandanam، نذورات برای نیاکان در روزهای ماه نو، و آوانی آویتام، زمانی که مردان نخ مقدسی را که نخستین بار در upanayanam دریافت کرده‌اند تجدید می‌کنند. وادامه‌ها اغلب بیش از دیگر گروه‌های اسمارتا گرایش به ویشنو توصیف می‌شوند، که آنان را به مرز میان ایرها و ایینگارهای ویشنوپرست نزدیک می‌کند. تحول بزرگ‌تر تاریخشان در سده بیستم رخ داد. دسترسی زودهنگام به آموزش انگلیسی بسیاری را به حقوق، خدمات دولتی، علم و حسابداری کشاند. ظهور جنبش دراویدی، با حمله تندش به امتیاز براهمنان، برای خانواده‌ها دلیل دیگری فراهم کرد تا روستاهای دلتا را ترک کنند و به چنای، بنگلور، بمبئی و دهلی و بعدها به خارج از کشور بروند. امروزه بیشتر وادامه‌ها زندگی شهری و حرفه‌ای دارند. ساری مادیسار نه‌یاردی و وشتی سفید در عروسی‌ها، مراسم نخ‌بندان و تشییع جنازه‌ها بیرون آورده می‌شود، و خیابان‌های قدیمی آگراهارام دلتا با کوچ خانواده‌ها خالی شده‌اند.