اروتیک رونگپا

رونگپاها بوتیاهای ناحیهٔ چامولی در ایالت اوتاراخند هستند، مردم دو درهٔ بلند که تا مرز تبت امتداد دارند. روستاهای آنان در امتداد بالادست رود آلاکناندا، در اطراف مانا، درست بالاتر از بدری‌ناث، و در امتداد رود دهولی‌گنگا به سوی نیتی قرار دارند. مردم این منطقه همواره به همان اندازه که به دشت‌ها در جنوب نگاه می‌کردند، به گردنه‌های شمال نیز می‌نگریستند. این نام از واژهٔ تبتی رونگ به معنای درهٔ عمیق گرفته شده که به‌درستی توصیف‌کنندهٔ محل زندگی آنان است. دو جامعه این نام را دارند: مارچا در درهٔ مانا و تولچا در درهٔ نیتی. این دو در تاریخ و معیشت به یکدیگر نزدیک‌اند، اما هر یک روستاهای خاص خود و درک ویژهٔ خود از اینکه چه کسی به کدام گروه تعلق دارد را دارند. زبان نیاکانی آنان، رونگپو، بخشی از شاخهٔ هیمالیایی غربی خانوادهٔ چینی‌تبتی است، همان شاخه‌ای که زبان‌های جوامع بوتیای دورتر به سوی شرق در پیتوراگره به آن تعلق دارند. رونگپو تحت فشار واقعی است. گرهوالی و هندی زبان مدرسه، بازار و دولت‌اند و بسیاری از رونگپاهای جوان‌تر در خانه نیز به این زبان‌ها سخن می‌گویند.

برای قرن‌ها سال آنان از خط برف پیروی می‌کرد. خانواده‌ها تابستان را در روستاهای بلند، بالای 3,000 متر، سپری می‌کردند و گندم سیاه، آمارانت و سیب‌زمینی می‌کاشتند، و زمستان را در سکونتگاه‌های پایین‌تر در امتداد دره‌ها می‌گذراندند. تابستان فصل تجارت نیز بود. گوسفندان و بزها غلات را از گردنه‌های مانا و نیتی عبور می‌دادند و با بار نمک، بوراکس و پشم از غرب تبت بازمی‌گشتند. این تجارت ثروت و منزلت رونگپاها را ساخت تا آنکه جنگ 1962 میان هند و چین مرز را بست و آن را پایان داد. به‌رسمیت‌شناختن آنان به‌عنوان قبیلهٔ فهرست‌شده در سال 1967 آمد و از آن زمان، کار مزدبگیری، گردشگری و زیارت بدری‌ناث بیشتر آن خلأ را پر کرده‌اند. جابه‌جایی فصلی از کاروان‌ها بیشتر ماند: مانا هنوز با آمدن برف خالی می‌شود و در بهار دوباره پر می‌شود. زندگی مذهبی هندویی و بسیار محلی است. خدایان روستا و الههٔ منطقه‌ای ناندا دیوی همان‌قدر اهمیت دارند که معبد معروف سر راه. پشم همچنان صنعت شاخص است. زنان روی دارهای خانگی پتوهای سنگین، شال و قالیچه می‌بافند و بیشتر این کار اکنون به زائران و کوه‌نوردان عبوری فروخته می‌شود.