اروتیک مینارو

میناروها جزیره‌ای هندوآریایی در دریایی بودایی تبتی‌اند و بیشتر آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند از همین یک واقعیت ناشی می‌شود. روستاهایشان بخشی از پایین‌دست رود سند را در لداخ، هند، در بر می‌گیرد: دها و هانو، و سپس گارکونه و دارچیک در پایین‌دست به سمت باتالیک. این روستاها آن‌قدر پست و پناه‌دارند که زردآلو، انگور و گردو در آن‌ها می‌رسد، در حالی که فلات بالای سرشان جز چراگاه چیزی را پشتیبانی نمی‌کند. زبانشان، بروکسکات، به گروه داردی از زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد و بیشترین نزدیکی را به شینا دارد. این زبان در خطر است. کودکان در میان لداخی، اردو و هندی بزرگ می‌شوند و شمار گویشوران مسلط در حد چند هزار نفر است. قوم‌نگاران معمولاً میناروها را در گروه داردها قرار می‌دهند، یعنی مردمان شینازبان بالادست رود سند که سکونتگاه‌هایشان به سمت غرب، در آن سوی خط کنترل، تا گیلگیت-بالتستان ادامه می‌یابد، جایی که خویشاوندانشان اکنون در کشوری دیگر زندگی می‌کنند و در بسیاری از موارد پیرو دینی دیگرند.

بروکپا، نامی که کاتالوگ‌ها ترجیح می‌دهند، فقط واژه‌ای تبتی به معنای کوه‌نشین است و به مردمان نامرتبطی، از جمله جامعه‌ای تبتی‌زبان در شرق بوتان، اطلاق شده است. مینارو به کاربرد محلی نزدیک‌تر است. روستاهای لداخی بودایی‌اند، اما بودیسم در اینجا دیر رسید و زمینه را از باورهای پیشین خالی نکرد. خدایان قبیله‌ای و خانگی، مراسم بهاری و مجموعه‌ای دقیق از قواعد پاکی همگی در کنار آن جریان دارند. گاو ناپاک شمرده می‌شود، از این رو در منطقه‌ای که لبنیات پایه‌ی هر وعده‌ی غذاست، از شیر گاو، کره و گوشت گاو پرهیز می‌کنند و به جای گاو، بز و گوسفند نگه می‌دارند. تاج گل چیزی است که عکاسان همیشه با خود می‌برند: گل‌های مونتهوتهو، تازه یا خشک، با سیم روی کلاهی پشمی بسته می‌شوند و با سکه‌های نقره، صدف و موی بز کوهی سنگین می‌شوند. این تاج را مردان و زنان هر دو بر سر می‌گذارند و هر گاه فصل اجازه دهد، گل‌هایش تازه می‌شود. دو فشار سده‌ی گذشته را شکل داده‌اند. نخست تقسیم و جنگ‌های پس از آن، که دره را دو نیم کرد، گارکونه و دارچیک را تنها پس از 1971 در سمت هند قرار داد و نبرد کارگیل در 1999 را مستقیماً از میان این روستاها گذراند. دوم یک افسانه است. از آنجا که برخی میناروها روشن‌پوست و چشم‌روشن‌اند، بیگانگان به این نتیجه رسیدند که آن‌ها آخرین آریایی‌های نیامیخته و بازماندگان سربازان اسکندرند. هیچ پشتوانه‌ای برای این ادعا وجود ندارد، روستاها طی قرن‌ها همسایگان را در خود پذیرفته‌اند، و این داستان بیشتر بازدیدکنندگانی را به سوی آن‌ها کشانده که در پی چیزی‌اند که خودشان هرگز ادعایش را نکرده‌اند.