اروتیک سوراشترا

سوراشترها مردمی‌اند که زبانی را از دورترین شمال‌غرب هند تا جنوب دوردست با خود بردند و قرن‌ها حفظش کردند. در کوچه‌های مادورای و در شهرهای بافندگی مانند پارامکودی، کومباکونام، تانجاور، سالم و دیندیگول، خانواده‌ها در بازار به تامیلی و در خانه به سوراشترا سخن می‌گویند. همسایگانشان مدت‌هاست آنان را Pattunulkarar می‌نامند، یعنی مردم نخ ابریشم، به نام حرفه‌ای که آنان را به جنوب آورد و هنوز در چشم عموم، هویت آنان را تعریف می‌کند.

سنت جماعت، منشأ آنان را شبه‌جزیره‌ی سوراشترای گجرات کنونی می‌داند. داستان، داستان ترک‌های مکرر است: خروج از گجرات در زمان یورش‌ها و آشوب‌ها، اقامت در دکن در اطراف دیوگیری، و سپس کار به‌عنوان بافنده برای دربار ویجایاناگارا. پس از فروپاشی آن امپراتوری در سال 1565، بافندگان به دنبال دولت‌های جانشین آن به جنوب رفتند و فرمانروایان نایک مادورای آنان را برای بافتن ابریشم معابد و کاخ‌ها به کار گرفتند. مادورای مرکز آنان شد و هنوز هم هست.

زبان روشن‌ترین نشانه است. سوراشترایی زبانی هندوآریایی و خویشاوند گجراتی است، اما پس از قرن‌ها احاطه شدن با گفتار دراویدی، واژگان فراوانی از تامیلی، تلوگو و کانادا را در خود جذب کرده است. این زبان خط برهمی ویژه‌ی خود را دارد که اکنون در یونیکد گنجانده شده است، هرچند بیشتر گویشورانی که آن را می‌نویسند از حروف تامیلی یا دواناگری استفاده می‌کنند. احیای آن خط بارها به‌عنوان یک خواسته‌ی جمعی مطرح شده است.

زندگی دینی هندویی است، با گرایشی نیرومند به وایشنَوی. مردان سوراشترا از دیرباز نخ مقدس بر تن داشته‌اند و کاهنان محلی حق آنان را به آن جایگاه آیینی شبیه براهمه به چالش کشیده‌اند. در اوایل دهه‌ی 1700، ملکه‌ی مادورای، Rani Mangammal، نزاعی را بر سر اجرای آیین سالانه‌ی تجدید نخ به سود بافندگان فیصله داد و جماعت هنوز این حکم را چیزی نزدیک به منشور می‌داند. سرودخوانی عبادی محوری است. قدیس Nayaki Swamigal در سده‌ی نوزدهم ترانه‌هایی به سوراشترایی و تامیلی سرود که گروه‌های بهجان هنوز آن‌ها را می‌خوانند. Venkataramana Bhagavatar، شاگرد سوراشترایی آهنگساز Tyagaraja، معتبر است که بخش بزرگی از آثار استادش را حفظ کرده است.

بافندگی دیگر تنها راه معاش خانواده‌های سوراشترا نیست و بسیاری از آنان به تجارت، کسب‌وکار و مشاغل حقوق‌بگیر روی آورده‌اند. اما این حرفه همچنان به نامشان پیوند دارد، به‌ویژه sungudi مادورای، ساری گره‌رنگی که با نقطه‌های ریزی که از گره‌های بسته‌ی پارچه برجا می‌ماند پوشیده شده است. این جماعت همچنین یکی از معروف‌ترین صداهای خوانندگی سینمای تامیلی، یعنی T. M. Soundararajan را به آن سینما هدیه داده است.