اروتیک بهره‌های سنی

بوهراهای سنی مسلمانان گجراتی‌اند که نامشان یک چیز را وعده می‌دهد و ایمانشان چیز دیگری را. واژه‌ی بوهرا از واژه‌ای گجراتی به معنای تجارت می‌آید و برای بیشتر مردم جهان به بوهراهای داودی اشاره دارد، جامعه‌ای شیعه‌ی اسماعیلی و بسیار سازمان‌یافته که داعی‌ای موروثی رهبری‌اش می‌کند. بوهراهای سنی نام، زبان مادری گجراتی و بخش بزرگی از فرهنگ قدیمی تجارت و کشاورزی را با آنان شریک‌اند، اما ایشان حنفی‌مذهب سنی‌اند و از روزگار سلطنت گجرات چنین بوده‌اند. داستان ایشان داستان جامعه‌ای است که از کیش اسماعیلی جدا شد و هرگز بازنگشت. سرزمین اصلی آنان شمال و مرکز گجرات است: پایتخت پیشین سلطنت، پاتان، و ناحیه‌های مهسانا و بناسکانتها، و منطقه‌ی حاصل‌خیز چاروتار پیرامون آناند و کهدا. سنت محلی بر آن است که نخستین بوهراها نوکیشانی از کاست‌های تاجر و کشاورز هندو بوده‌اند که بین قرن یازدهم و سیزدهم توسط مبلغان اسماعیلی جذب شدند. در قرن پانزدهم، در دوران سلطان‌هایی که از راست‌کیشی سنی حمایت می‌کردند، بخش بزرگی از بوهراهای پاتان و حوزه‌ی پیرامونش اسلام سنی را پذیرفتند. حافظه‌ی جامعه، واعظی را که با نام جعفر شیرازی به یاد مانده عامل آن می‌داند و به همین سبب گروه پاتان را بوهراهای جعفری نیز می‌نامند. کسانی که به کیش اسماعیلی وفادار ماندند بوهراهای داودی، سلیمانی و علوی امروزی شدند. کسانی که تغییر کیش دادند بوهراهای سنی شدند، و این دو گروه پنج قرن است که کنار هم زیسته‌اند، اغلب در همان شهرها، و به‌ندرت با یکدیگر ازدواج کرده‌اند.

درون جامعه، جغرافیا کار دسته‌بندی را انجام می‌دهد. بوهراهای پاتانی شمال گجرات و وُهراهای سنی چاروتار در روستاهای آناند و کهدا دو شاخه‌ی بزرگ‌اند، و گروه چاروتار، مانند همسایگان پاتیدارش، در گذشته طبقه‌ای از کشاورزان زمین‌دار بود که بعدها به تجارت و مهاجرت روی آورد. هر گروه منطقه‌ای جماعت خود را دارد، یعنی شورای محلی که مساجد، ازدواج‌ها، کارهای خیریه و اختلافات را اداره می‌کند، و ازدواج در درون گروه منطقه‌ای هنوز هنجار است. زندگی دینی حنفی سنی است با فرهنگ کهن‌تر زیارتگاه‌های صوفی که جریانی اصلاح‌گرای دیوبندی با آن مخالفت کرده، و این مخالفت در میان مهاجران شدیدتر است. گجراتی زبان خانه و تجارت است، اردو زبان مدرسه و بیشتر وعظ، و عربی زبان نماز. به‌ویژه وُهراهای چاروتار در شمار زیاد به خارج رفته‌اند. از دهه‌ی 1960 به بریتانیا کوچیدند و شهرهای نساجی و شهرهای بزرگی مانند بولتون، بلکبرن، پرستون و لستر اکنون جامعه‌های وُهرای قابل توجهی دارند، با شاخه‌های بعدی در آمریکای شمالی. هر جا ساکن می‌شوند جماعت را از نو می‌سازند، و نتیجه مردمی است که از نظر اعتقاد مسلمانِ سنی‌اند، در آشپزخانه، عروسی و گفتار گجراتی‌اند، و با نامی شناخته می‌شوند که بیشتر بیگانگان گمان می‌کنند متعلق به کس دیگری است.