اروتیک پالیان

پالیان‌ها مردمان جنگلی در جنوب کوه‌های غات غربی هستند، رشته‌کوهی پرشیب و بارانی که تامیل نادو را از کرالا جدا می‌کند. حدود 9,500 نفر از آنان در سکونتگاه‌های پراکنده‌ای بر دامنه‌ها و پای‌کوه‌های این رشته زندگی می‌کنند، از تپه‌های پالانی تا جنگل‌های بالای سریویلی‌پوتور، و جوامع کوچک‌تری نیز آن‌سوی مرز در کرالا دارند. آنچه پالیان‌ها را به‌عنوان یک قوم مشخص می‌کند بیش از آنکه لباس یا پرچم باشد، شیوه زندگی آنان است. نسل‌ها در جنگل و در گروه‌های کوچک و سست‌پیوند جابه‌جا می‌شدند. آنان یام وحشی را که غذای اصلی‌شان بود از خاک بیرون می‌آوردند، گردآوری می‌کردند و جانوران کوچک را به دام می‌انداختند، و از صخره‌ها و درختان بلند بالا می‌رفتند تا عسل را از شانه‌های زنبورهای غول‌پیکر صخره‌ای بردارند. تا اوایل قرن بیستم بسیاری هنوز در پناه پیش‌آمدگی‌های صخره‌ای و غارها به سر می‌بردند.

زبان آنان که پالیان نیز نامیده می‌شود از خانواده زبان‌های دراویدی است و بسیار به تامیلی نزدیک است. بیشتر پالیان‌ها به آسانی میان این زبان و تامیلی یا مالایالامی روستاهای پایین‌دست جابه‌جا می‌شوند. دین نیز همین الگو را دنبال می‌کند: خدایان و جشن‌های هندو از دشت‌ها در کنار ستایش کهن‌تر خدایان جنگلی محلی و ارواح نیاکان جای دارند، و تسخیر روحی مدت‌هاست یکی از راه‌هایی بوده که خدایان مستقیماً با جامعه سخن می‌گویند.

پالیان‌ها نزد مردم‌شناسان بیش از هر چیز به خاطر رفتارشان با یکدیگر شناخته شده‌اند. پیتر گاردنر که در دهه 1960 در میان آنان زیست، جامعه‌ای را توصیف کرد که استقلال فردی و برابری را به درجه‌ای غیرمعمول ارج می‌نهد. کودکان از سنین پایین آزادی عمل گسترده‌ای دارند، بزرگسالان از دستور دادن به یکدیگر پرهیز می‌کنند و مجادلات علنی کمیاب است. هنگامی که تنش بالا می‌گیرد، پاسخ معمول دوری است نه رویارویی: کسی بی‌سروصدا به اردوگاه دیگری می‌رود تا خشم‌ها فروکش کند. گاردنر همچنین متوجه شد که پالیان‌هایی که با تاجران و زمین‌داران تامیل سروکار دارند می‌توانند به‌راحتی آداب جامعه روستایی را در پیش گیرند و سپس در بازگشت به جنگل دوباره آن را کنار بگذارند. او این توانایی دوگانه را حاصل زندگی در مرز میان جنگل و مزرعه دانست.

این مرز در طول سده گذشته به شدت جابه‌جا شده است. مقررات جنگلی، کشتزارهای بزرگ تجاری و برنامه‌های اسکان دولتی بیشتر پالیان‌ها را از جمع‌آوری تمام‌وقت غذا بیرون رانده‌اند. امروز بسیاری از آنان در محصولات جنگلی تجارت می‌کنند، زنبور نگه می‌دارند، در قطعه‌زمین‌های کوچک غذا می‌کارند یا کارهای مزدی پراکنده در کشتزارهای بزرگ تجاری انجام می‌دهند. آنان به‌عنوان یک قبیله فهرست‌شده (Scheduled Tribe) به رسمیت شناخته شده‌اند و دانش دقیق آنان از گیاهان دارویی، جریان پیوسته‌ای از گیاه‌شناسان قومی را به سوی خود کشیده است. جنگل همچنان هویت آنان را تعریف می‌کند، حتی در خانواده‌هایی که درآمدشان اکنون از بیرون آن تأمین می‌شود.