اروتیک کارن‌ها

کارن‌ها در معنای مرتبی که این نام القا می‌کند یک قوم واحد نیستند. این برچسب خوشه‌ای از اقوام خویشاوند را گرد هم می‌آورد: سگاو و پو کارن در فلات‌های مرکزی و دلتای ایراوادی، کارنی (که گاهی کارن سرخ نامیده می‌شوند) در تپه‌های دورتر به سمت شرق، کایان که زنانشان در خارج به خاطر حلقه‌های برنجی‌ای که گردن را دراز می‌کند شناخته‌اند، و پائو با عمامه‌های تیره‌شان در شمال دورتر. آنها شاخه‌ای کارنیکی از خانواده چینی-تبتی را در اختیار دارند، اما زبان‌های درون این شاخه چنان از هم فاصله دارند که سخنگوی سگاو و سخنگوی پو اغلب برای هر موضوع پیچیده‌ای به زبان برمه‌ای روی می‌آورند. آنچه شاخه‌ها را به هم پیوند می‌دهد کمتر یک زبان واحد است و بیشتر تاریخ طولانی زیستن در سرزمین ناهموار میان دشت‌های برمه و تپه‌های تایلند، و تاریخ طولانی فشرده شدن میان هر دو است.

سرزمین اصلی در امتداد ستون فقرات شرقی میانمار قرار دارد: ایالت کارن و ایالت کایه، منطقه پائو در جنوب شان، و آن سوی مرز در استان‌های تایلند که روستاهای کارن قرن‌هاست در آنجا وجود دارند. این سرزمینی کوهستانی است، جایی که در صورت امکان پلکانی شده و جایی که نمی‌توان، جنگلی است، و اقتصاد قدیمی بر کشت برنج جابه‌جاشونده با آتش‌زنی، برگ تنبول و ریتم‌های آهسته مراقبت از جنگل می‌چرخید. بزرگان کارن هنوز از زمین با اصطلاحات قیمومیت سخن می‌گویند نه اصطلاحات مالکیت؛ kaw، قلمرو موروثی یک خوشه روستایی، چیزی است که به امانت نگه داشته می‌شود.

دین به‌طور تمیز بر اساس خطوط زیرگروه‌ها دسته‌بندی نمی‌شود. بیشتر کارن‌ها بودایی تروادایی هستند که اغلب روی تمرین‌های جان‌باورانه قدیمی‌تر لایه‌بندی شده است؛ یک خانوار ممکن است اصول اخلاقی بودایی را رعایت کند و در عین حال برای صاحب آب و صاحب مزرعه قربانی بدهد. اقلیت مسیحی قابل توجهی پس از مأموریت‌های باپتیست در قرن نوزدهم ریشه دواند، به‌ویژه در میان سگاوها، و این گرایش سواد کارنی، آموزش کارنی و در نهایت هویت سیاسی کارنی را شکل داد. تپه‌های کارنی گرایش قوی‌تری به کاتولیک دارند. در مقابل، پائوها از متعهدترین شاخه‌ها به آیین بودایی هستند و راهبان پائو در امور محلی وزن واقعی دارند.

نقطه عطف تعیین‌کننده دوران مدرن جنگ است. از سال 1949، تنها چند ماه پس از استقلال برمه، سازمان‌های کارن با یکی از طولانی‌ترین شورش‌های جهان می‌جنگند. همین درگیری دلیل آن است که جوامع کارن امروز در اردوگاه‌های پناهندگان تایلند، در شهرک‌های اسکان مجدد از مینه‌سوتا تا ملبورن، و در دیاسپورایی وجود دارند که سرودهای سگاو و الگوهای بافندگی پو را دور از تپه‌هایی که از آن آمده‌اند با خود برده است.