اروتیک سینهالی‌ها

سینهالی‌ها مردم اکثریت سری‌لانکا هستند، جزیره‌ای که دو هزار و پانصد سال را به‌عنوان گره‌ای در شبکهٔ تجارت اقیانوس هند گذرانده و در عین حال شخصیت متمایز خود را پرورانده است. آنان حدود سه‌چهارم جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند و در دشت‌های مرطوب جنوب‌غربی، ارتفاعات مرکزی اطراف کاندی، و منطقهٔ خشکی که به سمت شمال و تا پایتخت‌های کهن انوراداپورا و پولوناروا امتداد دارد، متمرکزند. روایت تاریخی‌ای که بیشتر سینهالی‌ها با آن بزرگ می‌شوند ریشه‌های آنان را به مهاجرانی از شمال هند می‌رساند که حدود قرن پنجم پیش از میلاد وارد شدند؛ داستانی که در ماهاوامسا حفظ شده است، وقایع‌نامه‌ای که همچنان یکی از پیوسته‌ترین متون تاریخی نگه‌داری‌شدهٔ جنوب آسیاست و هنوز هم شیوهٔ درک جامعه از خودش را شکل می‌دهد.

سینهالی، زبان آنان، از خانوادهٔ هندوآریایی است اما از نظر جغرافیایی از خویشاوندانش جدا افتاده است. قرن‌ها تماس با همسایگان تامیل‌زبان و با پالی، زبان آیینی بودیسم تراوادا، واژگانی ویژه و خطی به آن داده که هیچ شباهتی به دواناگری ندارد؛ حروف گرد آن از براهمی و از راه عادت‌های کاتبان محلی و نیاز عملی نوشتن روی برگ نخل تکامل یافته است، جایی که خطوط راست معمولاً سطح برگ را می‌شکافند. گونه‌های گفتاری و نوشتاری به‌شدت از هم فاصله دارند: سینهالی ادبی ویژگی‌های دستوری‌ای را حفظ کرده که گفتار روزمره نسل‌ها پیش کنار گذاشته، و کاربران توانا بسته به اقتضای موقعیت میان این دو جابه‌جا می‌شوند.

بودیسم تراوادا رشته‌ای است که از زندگی روزمره می‌گذرد. سری‌لانکا از معدود جاهایی است که مکتب جنوبی بودیسم، که قدیمی‌تر و ریاضت‌کشانه‌تر است، تقریباً بی‌وقفه از قرن سوم پیش از میلاد دین رسمی بوده است، و سنگهٔ سینهالی به‌طور دوره‌ای این سنت را در جنوب شرق آسیا، هنگامی که آنجا رو به ضعف رفت، دوباره کاشته است. این امر در چیزهای کوچک نمود می‌یابد: رعایت روزهای پویا در هر فاز ماه از سوی مردم عادی، برجستگی صومعه‌ها در زندگی اجتماعی روستاها، و این واقعیت که معبد دندان در کاندی به‌عنوان نهادی ملی و نه جاذبه‌ای گردشگری تلقی می‌شود. اقلیتی از سینهالی‌ها مسیحی‌اند، بیشترشان کاتولیک، میراثی از تماس پرتغالی‌ها در قرن شانزدهم.

این جامعه قشربندی درونی‌ای دارد که بیگانگان اغلب آن را نمی‌بینند. نظام کاستی به شکلی سینهالی و متفاوت با نظام هندی وجود دارد، با کشاورزان گوویگاما که از نظر تاریخی غالب بودند، و گروه‌های ساحلی مانند کاراوا و سالاگاما که در دوران استعمار از طریق تجارت بالا آمدند. کوهستانیان کاندی که ناهمواری زمین آنان را تا سال 1815 از حکومت ساحلی پرتغالی و هلندی محفوظ داشت، همچنان خود را پاسدار هویت سینهالی کهن‌تر و کم‌تر جهان‌وطنانه‌ای در مقایسه با همتایانشان در دشت‌ها می‌دانند.