اروتیک گادابا

گاداباها قومی کوهستانی در گات‌های شرقی هستند. آن‌ها در سرزمین فلات زندگی می‌کنند، جایی که جنوب ایالت اودیشا به شمال ایالت آندرا پرادش می‌رسد، و ناحیه کوراپوت قلب سرزمین آن‌هاست. همه آن‌ها به یک زبان سخن نمی‌گویند. آنچه آن‌ها را یک قوم می‌سازد، نامی مشترک، تیره‌هایی که میان روستاها با یکدیگر ازدواج می‌کنند، و زندگی آیینی‌ای است که هنوز به سال شکل می‌دهد. روستاها میان مزارع برنج پلکانی، کشتزارهای ارزن و آنچه از جنگل باقی مانده قرار دارند. هند گاداباها را در شمار قبایل فهرست‌بندی‌شده قرار داده است.

زبان جامعه را به شیوه‌هایی تقسیم می‌کند که بیگانگان به‌ندرت انتظارش را دارند. بودو گاداباها به زبان گوتوب سخن می‌گویند، زبانی موندایی از خانواده آسترو-آسیایی. این زبان به ریمو، زبان همسایگانشان بوندا، نزدیک است و با زبان خمری خویشاوندی بسیار دوری دارد. اولار گاداباها و برخی شاخه‌های دیگر به زبان‌های دراویدی خویشاوند با پارجی سخن می‌گویند. بیشتر گاداباها همچنین به دسیا سخن می‌گویند، زبان مشترک تپه‌های کوراپوت که بر پایه زبان اودیایی است، و در سوی آندرا پرادش به تلوگو سخن می‌گویند. گوتوب در حال از دست دادن گویشورانش است و بسیاری از کودکان گادابا امروز با دسیا به‌عنوان زبان نخست خود بزرگ می‌شوند.

دین از روستا آغاز می‌شود و هندوئیسم بر آن افزوده می‌شود. روستاها زیارتگاه‌هایی برای ایزدان زمین و ایزدان روستای خود نگه می‌دارند، و قربانی‌های حیوانی در مقاطع سال کشاورزی و در روزگار سختی تقدیم می‌شوند. جشن‌های هندو نیز مدت‌هاست بخشی از زندگی‌اند و برای بیشتر خانواده‌ها این دو آیین در کنار هم جریان دارند.

مراسمی که بیش از همه با نام گادابا پیوند دارد گوتر است، یعنی مراسم تدفین دومی که سال‌ها پس از مرگ‌هایی که گرامی می‌دارد برگزار می‌شود. خانواده‌ها گاومیش‌هایی را برای درگذشتگان خود نذر می‌کنند و خویشاوندان از روستاهای سراسر منطقه می‌آیند. این حیوانات در مراسمی قربانی می‌شوند که همچنین تعیین می‌کند تیره‌هایی که از راه ازدواج با هم خویشاوندند به یکدیگر چه بدهکارند. گوتر پرهزینه است و پس‌انداز برای آن ممکن است سال‌ها طول بکشد، و این بخشی از دلیل اهمیت بسیار آن است. در جشن‌ها همچنین دهمسا اجرا می‌شود، رقصی صفی که در آن رقصندگان بازو در بازوی هم می‌اندازند و با نوای طبل و نی حرکت می‌کنند.

تغییرات در پوشش به روشن‌ترین شکل دیده می‌شود. زنان گادابا مدت‌ها به کرانگ شناخته می‌شدند، پوششی پیچیدنی و راه‌راه که با دست از الیاف یک گیاه جنگلی بافته می‌شد. آن را با حلقه‌های فلزی سنگین گردن و گوشواره‌های بزرگ مارپیچ می‌پوشیدند. امروزه کمتر کسی هر روز آن را می‌پوشد. ساری و لباس‌های خریداری‌شده از فروشگاه معمول شده‌اند و کرانگ بیشتر در جشن‌ها و مناسبت‌های ویژه بیرون آورده می‌شود.