اروتیک آییرها

ایرها براهمنِ تامیل‌زبانِ جنوب هند هستند، و آنچه ایشان را از نزدیک‌ترین خویشانشان جدا می‌کند، مرزی الهیاتی است نه زبانی. ایشان اسمارتا هستند که از سنت ادوایتا منسوب به آدی شانکارا پیروی می‌کنند، در حالی که ایینگارها که زبان، شهرها و بخش بزرگی از تاریخشان مشترک است، ویشنوا هستند. در خانوادهٔ ایر این امر در پانچایاتانا نمود می‌یابد، یعنی پنج خدا که در یک محراب با هم گرامی داشته می‌شوند و معمولاً شیوا در رأس آن‌هاست، و نیز در وفاداری به پیشوایی‌های رهبانی سرینگری و کانچی‌پورام. برای بیرونی‌ها این تمایز شبیه موشکافی بی‌اهمیت می‌نماید. در درون جامعه، این تمایز مدت‌های بسیار طولانی بر حلقه‌های ازدواج، متخصصان مناسک و اقتدار کاهنی حاکم بوده است.

جغرافیای کهن شامل دلتای کاویری و شهرهای معبدی تانجاور و تیرونلولی است، به‌علاوه جمعیتی دیرپا در اطراف پالاکاد در ایالت کرالا. سکونتگاه مشخصه، آگراهارام بود: خیابانی واحد متشکل از خانه‌های باریک با دیوارهای مشترک که تا معبدی ادامه داشت، و هر خانه ایوان جلویی مرتفعی داشت که در آن بحث‌های روز انجام می‌شد. بیشتر این خیابان‌ها اکنون فروخته یا خالی شده‌اند. زبان تامیلی که ایرها بدان سخن می‌گویند، به اندازه‌ای با واژگان سانسکریت و تلفظ‌های کهن‌تر نشان‌دار است که دیگر تامیل‌زبانان می‌توانند آن را در یک یا دو جمله تشخیص دهند، و سانسکریت همچنان زبان مناسک است، با بیشتر خانواده‌هایی که از بازنگری کریشنا یجورودا پیروی می‌کنند. زیرگروه‌هایی چون واداما، براهاچارانام، واثیما، آشتاساهاسرام و شولیار هر کدام قلمرو و مرزهای ازدواج ویژهٔ خود را داشتند. قرن بیستم این نظم را از هم گسست. بیانیهٔ غیربراهمنی سال ۱۹۱۶، نظم طایفه‌ای مدراس در ۱۹۲۱، جنبش خودمنزلتی پریار و سیاست‌های طولانی سهمیه‌بندی که پس از آن آمد، گروهی کوچک را از پست‌های اداری که زیر حکومت بریتانیا داشت بیرون راندند، و پاسخ، مهاجرت بود: نخست به چنای و بمبئی و دهلی، سپس به سنگاپور، بریتانیا، کشورهای خلیج و بیش از همه ایالات متحده، به‌سوی مهندسی، حسابداری، دانشگاه و نرم‌افزار. هویت امروزی ایرها بیشتر واقعیتی پراکنده در جهان است تا واقعیتی تامیل‌نادویی. آنچه به‌خوبی منتقل می‌شود، انضباط خانگی است: نخ مقدسی که در اوپانایانام داده می‌شود و هر سال در آوانی آویتام تعویض می‌شود، کولامی که پیش از طلوع آفتاب بر آستانه رسم می‌شود، قواعد پاکی آشپزخانه که پس از کمرنگ شدن الهیاتِ پشت آن‌ها همچنان پابرجاست، گیاه‌خواری که بیشتر آن‌ها بی‌بحث حفظ می‌کنند، و اشتیاق جدی به موسیقی کارناتیک که هر دسامبر تالارهای کنسرت چنای را پر می‌کند.