اروتیک بیلاوا

احتمالاً نام این قوم از واژهٔ billu گرفته شده که در زبان تولو به معنای کمان است، و بیلاوها در ساحل کارناتاکا چند نقش را هم‌زمان ایفا کرده‌اند: کماندار و سرباز در خدمت سرداران محلی، شیره‌گیر نخل نارگیل و نخل پالمیرا، درمان‌گر سنتی معروف به بایدیا، و متولی آیین‌های مزارهای ارواح که محور زندگی دینی تولو هستند. بیلاوها عموماً بزرگ‌ترین جامعهٔ منفرد در تولو نادو به شمار می‌آیند، نواری ساحلی میان کوه‌های غات غربی و دریای عرب که ناحیه‌های داکشینا کاندا و اودوپی را در بر می‌گیرد و تا کاسارگود در ایالت کرالا امتداد می‌یابد. زبان آنان تولو است، زبانی دراویدی با ادبیات شفاهی غنی و جایگاه رسمی اندک، که از شمال و شرق با زبان کاندا و از جنوب با مالایالام احاطه شده است. بیشتر بیلاوها زبان کاندا را نیز می‌دانند، زیرا زبان مدرسه و دولت است.

بیلاوها هندو هستند، اما بافت این هندوئیسم بومی است. محور اصلی آن پرستش daivas یا bhutas است، یعنی ارواح سرزمینی که در آیین‌های حلول روح که تمام شب ادامه دارد گرامی داشته می‌شوند، و نام خانوادگی رایج پوجاری نشان‌دهندهٔ خدمت طولانی این جامعه به عنوان کاهن در آن مزارهاست. قهرمانان خودِ آنان دو برادر دوقلو به نام‌های کوتی و چنایا، پسران درمان‌گری بیلاوا به نام دیی بایدتی، هستند. سنت‌ها آنان را به قرن شانزدهم نسبت می‌دهند. آنان در نبرد کشته شدند و اکنون در garadis در سراسر منطقه ستایش می‌شوند. گارادی بخشی مزار و بخشی باشگاه ورزشی است، یادآور آموزش رزمی‌ای که زمانی در آنجا داده می‌شد، و داستان دوقلوها به صورت حماسه‌ای بلند که به آواز خوانده می‌شود به زبان تولو باقی مانده است. تبار به طور سنتی از طریق مادر و بر اساس نظام aliyasantana دنبال می‌شد، به این صورت که مالکیت از مرد به فرزندان خواهرش منتقل می‌شد و عضویت در طایفه، یعنی bari، از مادر به ارث می‌رسید. اصلاحات قانونی قواعد ارث را برچیده است، اما همچنان از ازدواج در درون باری خود پرهیز می‌شود.

با این همه، نظام کاستی بیلاوها را در جایگاهی پایین قرار می‌داد. آنان از معابدی که برهمن‌ها اداره می‌کردند بیرون نگه داشته می‌شدند و شیره‌گیری از نخل انگ اجتماعی به همراه داشت. برخی در قرن نوزدهم از طریق هیئت تبلیغی بازل به پروتستانتیسم گرویدند. بسیاری دیگر گرد اصلاح‌گر کرالایی، ناراینا گورو، جمع شدند که در سال 1912 معبد گوکارناناتهشوارا را در کودرولی در منگالور تقدیس کرد، معبدی که بیلاوها برای خود ساخته بودند و اکنون جشن‌های داسارای شهر در آن برگزار می‌شود. مهاجرت بقیهٔ کار را کرد. نسل‌های متوالی بیلاوها به بمبئی رفتند و بسیاری از آنان کار خود را به عنوان کارگر هتل و رستوران آغاز کردند و نهادهای اجتماعی در آنجا ساختند، از جمله یک بانک تعاونی. دیگران به خلیج فارس رفتند. امروزه این جامعه کشاورزان، مغازه‌داران، متخصصان و سیاستمداران را در بر می‌گیرد و شیره‌گیری شغلی رو به کاهش است. آنان را اغلب با ایژاواها و تییاهای کرالا و ایدیگاهای مناطق داخلی کارناتاکا مقایسه می‌کنند، گروه‌هایی با پیشینه‌ای مشابه.