اروتیک کوراها

کورا مردمی هستند که به همان اندازه با کارشان شناخته می‌شوند که با تبارشان. نام آنها معمولاً به واژه‌ای به معنای کندن نسبت داده می‌شود. برای نسل‌ها، آنان کارگرانی بودند که برای کندن مخزن‌ها، برکه‌ها، پشته‌ها و کانال‌های مزرعه، که آب را در بلندی‌های خشک غرب بنگال نگه می‌دارند، استخدام می‌شدند. امروز آنها یک قبیلهٔ به رسمیت شناخته‌شده (Scheduled Tribe) در ایالت بنگال غربی هستند و در جارکند و اودیشا نیز ثبت شده‌اند، جایی که این نام اغلب به صورت کودا آمده است. جامعهٔ کوچک‌تری در آن سوی مرز، در شمال غربی بنگلادش زندگی می‌کند، جایی که آنان را با نام کودا نیز می‌شناسند.

ریشه‌های آنان در فلات چوتا ناگپور قرار دارد. بخش بزرگی از حرکت آنان به سوی شرق تابع تقاضای نیروی کار بود. پاک‌سازی زمین، ساخت راه‌آهن و کانال‌ها و نگهداری مداوم از سازه‌های آبیاری، خانواده‌های کورا را به دشت‌های بنگال کشاند. بسیاری در حاشیهٔ روستاها به عنوان کارگران کشاورزی بی‌زمین ساکن شدند. این تاریخ هنوز زندگی آنان را شکل می‌دهد. بیشتر خانوارهای کورا به دستمزد کشاورزی، مهاجرت فصلی و قطعه‌زمین‌های کوچک وابسته‌اند و همچنان در مالکیت زمین و تحصیلات از همسایگان خود عقب‌ترند.

زبانشان نیز همان داستان دورشدن تدریجی را بازگو می‌کند. زبان نیاکانی، کودا، به شاخهٔ موندا از خانوادهٔ آسترو-آسیایی تعلق دارد و به مونداری نزدیک است. هیچ وجه اشتراکی با بنگالی، زبان هندوآریایی که در اطرافش رایج است، ندارد. در بنگال غربی اکثر کوراها امروزه در خانه بنگالی صحبت می‌کنند. کودا عمدتاً در میان گویشوران مسن‌تر و در مناطقی پراکنده در بنگلادش باقی مانده است، جایی که زبان‌شناسان آن را در زمرهٔ زبان‌های در خطر انقراض قرار می‌دهند. هویت کورا از زبان پایدارتر مانده است و در عوض از طریق پیوندهای خویشاوندی، پیوندهای طایفه‌ای و قواعد ازدواجی که جامعه را از کاست‌های پیرامون متمایز نگه می‌دارد، منتقل شده است.

دین آنان الگویی رایج در لبهٔ فلات را دنبال می‌کند. سرشماری بیشتر کوراها را هندو ثبت می‌کند، اما آیین‌های روستایی لایه‌های کهن‌تری را حفظ کرده است: پرستش خدایان محلی و خدایان طبیعت، پیشکش‌ها در مکان‌های مقدس نزدیک سکونتگاه، و جشن‌های مرتبط با کاشت و برداشت که کوراها با جوامع آدیواسی همسایه در آنها شریک‌اند. خدایان مزارع و خدایان معبد بدون احساس تناقض زیادی کنار هم قرار دارند.

آنچه کورا را برجسته می‌کند این است که کارشان تا چه حد در زمین نقش بسته و چقدر به‌ندرت این کار به نام آنان شناخته می‌شود. مخزن‌های آب و پشته‌های مزرعه در روستاهای بنگال مناظری عادی‌اند و کارگران کورا بخشی از آنها را کنده‌اند. برای مردمی که تاریخ مکتوب اندکی از خود دارند، خود زمین سندی است از آنچه انجام داده‌اند.