زنی از بیاته، مرجع فنوتیپ

اروتیک بیاته

زبان

بیاته (چینی-تبتی، تبتی-برمه‌ای، شاخه کوکی-چین، خوشه کوکی قدیم)؛ بیشتر آنان بسته به محل زندگی‌شان پنار، هندی هافلونگ، آسامی یا میزو نیز صحبت می‌کنند.

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های چینی-تبتی

دین

با اکثریت قاطع مسیحی، کلیساهای پرسبیتری و دیگر پروتستان، از زمان فعالیت هیئت ولزی از 1890؛ باورهای کهن‌تر بر محور خدای متعال چونگ پاتیان و ارواح محلی بود.

درباره بیاته

Biate قومی کوهستانی و کوچک در شمال‌شرق هند هستند که ادعایی بزرگ‌تر از اندازه‌شان دارند: در میان اقوام Kuki-Chin-Mizo، به‌طور گسترده یکی از نخستین گروه‌هایی به شمار می‌آیند که از راه رسیدند، پیشتاز مهاجرتی طولانی از برمه. نام آنان معمولاً «پرستندگان» خوانده می‌شود، از bia یا biak به معنای پرستیدن، با پسوند جمع te. مانند هم‌تباران Zo خود، آغاز خویش را به غاری به نام Sinlung یا Khurpui نسبت می‌دهند و روایت شفاهی‌شان حرکتی آهسته را در آنچه اکنون میزورام نامیده می‌شود دنبال می‌کند، جایی که هنوز شهرکی نام آنان را دارد، پیش از آن‌که طایفه‌های در حال گسترش Lushai آنان را به شمال و غرب برانند. امروز بیشتر اعضای قوم Biate در دو پهنه کوچک مجاور زندگی می‌کنند که از قضا مرز یک ایالت آن‌ها را از هم جدا کرده است: منطقه Saipung در East Jaintia Hills در ایالت میگهالایا و ناحیه Dima Hasao در آسام. گروه‌های کوچک‌تری در میزورام، تریپورا و مانیپور مانده‌اند. جمعیتشان حداکثر چند ده هزار نفر است و هر جا زندگی کنند اقلیت‌اند، و به همین دلیل سازمان‌های Biate مدت‌هاست خواهان شورایی ویژه خود هستند.

زبان Biate به شاخه Kuki-Chin از خانواده Tibeto-Burman تعلق دارد، در خوشه‌ای که بررسی‌های قدیمی‌تر آن را Old Kuki نامیده بودند، و گویشور آن می‌تواند در زبان‌های Hrangkhol، Sakachep یا Hmar زمینه‌ای آشنا بیابد. این زبان با خط لاتین نوشته می‌شود، میراث آموزش مدرسه‌های مبلغان. تقریباً هیچ‌کس تنها با Biate سر نمی‌کند: زبان‌های Pnar و Khasi در میگهالایا، هندی Haflong، Dimasa و آسامی در آن سوی مرز، و انگلیسی در مدرسه، همگی در گفتار روزمره جا دارند.

مبلغان پرسبیتری ولزی در سال 1890 به Biate رسیدند و تغییر دین تقریباً کامل بود. کلیسا اکنون هفته، تقویم و بخش بزرگی از سیاست روستا را سامان می‌دهد. دین کهن‌تر خدای برتری به نام Chung Pathian را می‌شناخت که بالاتر از جمعی از ارواح محلی قرار داشت که باید به آن‌ها خوراک داد و آرامشان کرد، و سال را با جشن‌هایی تنظیم می‌کرد که به چرخه کشت برنج به روش کشاورزی قطع و سوز پیوند داشتند. از آن‌ها تنها یکی به‌صورت رویدادی که کل جامعه را دربرمی‌گیرد باقی مانده است: Nulding Kut که هر ژانویه برگزار می‌شود، جشن نوسازی که به آواز، رقص و بازی‌های سنتی اختصاص دارد. جامعه پدرتبار است و به پنج طایفه اصلی تقسیم می‌شود: Nampui، Darnei، Ngamlai، Ngirsim و Thiaite، و اختلاف‌های عرفی هنوز نزد شورایی سنتی به ریاست یک Kalim با معاونی به نام Kabur برده می‌شوند. بیشتر خانواده‌ها کشاورزی می‌کنند و در قطعه‌های jhum برنج کوهی و سبزی کار می‌کنند، هرچند تحصیل و شغل در Haflong، Shillong و دورتر، جوانان قوم Biate را به سوی کار مزدی می‌کشاند.

فنوتیپ‌های معمول: بیاته

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

قوم Biate عموماً شباهت ظاهری همسایگان تپه‌نشین خود از جمعیت‌های Kuki-Chin را دارند: پوست قهوه‌ای روشن تا برنزه، موی مشکی صاف، قد کوتاه تا متوسط با هیکلی فشرده، و ویژگی‌های چهره شرق‌آسیایی مانند گونه‌های پهن و چین پلک اپیکانتیک. لباس سنتی عمدتاً حول پارچه راه‌راه دست‌بافتی می‌چرخد که روی دستگاه بافندگی کمری بافته می‌شود؛ برای زنان دامن پیچیده و شال، و برای مردان پارچه تنه و شال. گردنبندهای مهره‌ای و سرپوش‌ها برای جشن‌ها بیرون آورده می‌شوند. پوشش روزمره امروزه بیشتر پیراهن، شلوار و لباس خریداری‌شده از فروشگاه است و لباس‌های دست‌بافت برای مراسم کلیسا، عروسی و Nulding Kut نگه داشته می‌شوند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره بیاته

بیاته به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی بیاته بیاته (چینی-تبتی، تبتی-برمه‌ای، شاخه کوکی-چین، خوشه کوکی قدیم)؛ بیشتر آنان بسته به محل زندگی‌شان پنار، هندی هافلونگ، آسامی یا میزو نیز صحبت می‌کنند. است.

بیاته پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان بیاته با اکثریت قاطع مسیحی، کلیساهای پرسبیتری و دیگر پروتستان، از زمان فعالیت هیئت ولزی از 1890؛ باورهای کهن‌تر بر محور خدای متعال چونگ پاتیان و ارواح محلی بود. است.