اروتیک میتئی

میتی‌ها مردم دره ایمفال‌اند، پهنه‌ای بیضی‌شکل و مسطح از شالیزار و تالاب که تپه‌ها آن را در ایالت مانیپور هند احاطه کرده‌اند. این جغرافیا اهمیت دارد: دره تکه‌زمین کم‌نظیری از دشت است در منطقه‌ای که در غیر این صورت با خط‌الراس‌ها تعریف می‌شود، و میتی‌ها به‌عنوان مردمی یکجانشین، برنج‌کار و دولت‌ساز زیسته‌اند، در میان جوامع کوهستانی که شیوه‌های زندگی بسیار متفاوتی دارند. رابطهٔ دره و تپه‌ها تقریباً در همه‌چیز مانیپور جریان دارد، از آشپزی گرفته تا سیاست، و میتی‌ها محکم در سوی دره این رابطه ایستاده‌اند.

زبان آنان، میتیلون (که اغلب مانیپوری نامیده می‌شود)، از خانوادهٔ تبتی‌برمنی است، اما مدت‌هاست زبان واسط منطقهٔ گسترده‌تر بوده و در سال 1992 در فهرست هشتم قانون اساسی هند پذیرفته شد. خط خاص خود، میتی‌مایک، را دارد که در قرن گذشته پس از قرن‌ها که خط بنگالی معیار بود، بازیابی و احیا شد؛ پروژه‌ای که هنوز در مدارس و تابلوها فعالانه ادامه دارد. دین کهن‌تر، سانامهیسم، بر خدایان خانگی و نیاکانی و بر خود سانامهی، خدای اجاق، متمرکز است و هرگز کاملاً از میان نرفته است. در اوایل قرن هجدهم، در دوران پادشاه پامهیبا، وایشنویسم گائودیا دین رسمی دولت شد و موجی از گرویدن‌ها زندگی عمومی را بازشکل داد. آنچه امروز می‌بینید چشم‌اندازی دینی و لایه‌لایه است: بیشتر میتی‌ها خود را هندو می‌دانند و آیین وایشنو را رعایت می‌کنند، اما آیین‌های سانامهی در همان خانواده‌ها ادامه دارد و اقلیتی قابل‌توجه به‌طور کامل به سنت پیش‌هندویی بازگشته است.

لوی‌ها زیرگروهی شناخته‌شده‌اند؛ از نظر تاریخی جوامعی بوده‌اند که از جریان اصلی هندو جدا می‌ایستادند، اغلب با حرفه‌ها و روستاهای مشخصی پیوند داشتند، و هنگامی که دره به دین جدید گروید، آیین‌ها و دین کهن‌تر خود را حفظ کردند. جایگاهشان با زمان تغییر کرده و همچنان موضوعی زنده در درون جامعهٔ میتی است، نه یک پانویس قوم‌نگارانهٔ حل‌شده.

چند نکتهٔ متمایز که دانستنشان ارزش دارد. لای هاراوبا، «خشنودسازی خدایان»، چرخهٔ سالانهٔ آیینی از رقص و دعاخوانی است که پیش از چرخش به وایشنویسم وجود داشته و هنوز در سراسر دره اجرا می‌شود. ایما کیثل در ایمفال، بازاری که کاملاً توسط زنان، هزاران نفر، اداره می‌شود و به‌تفکیک حرفه در غرفه‌ها سازمان یافته، صرفاً پدیده‌ای عجیب برای گردشگران نیست، بلکه نهادی چندصدساله است که همچنان پایهٔ تجارت شهر است. و هنر رزمی تانگ-تا، که بر شمشیر و نیزه بنا شده، جدی آموزش داده می‌شود و نه برای نمایش. رقص کلاسیک مانیپوری، برجسته‌ترین شکل هنری میتی در سطح بین‌المللی، از همین زمینهٔ دینی و آیینی برآمده است.