اروتیک کنانایاها

کنانایی‌ها بیش از آنکه با محل زندگی‌شان تعریف شوند، با کسانی که ازدواج می‌کنند تعریف می‌شوند. با حدود 300,000 نفر، آنان جامعه‌ای درون‌همسری‌اند در درون جمعیت بسیار بزرگ‌تر مسیحیان توماسی کرالا، و قاعده سخت است: اگر با غیرخودی ازدواج کنی، از جامعه بیرون می‌روی و فرزندانت نیز. تقریباً هر چیز دیگری که آنان را متمایز می‌کند، از آوازها و داستان منشأ تا کلیساهای جدا، به همین یک قاعده وابسته است.

آنان خود را به بازرگانی منسوب می‌دانند که با نام کنای توما، یعنی توماس اهل کانا، یاد می‌شود. گفته می‌شود که او در قرن چهارم همراه با یک اسقف، روحانیون و 72 خانواده از بین‌النهرین به بندر کودونگالور رسید. تازه‌واردان در سمت جنوبی شهر ساکن شدند و مسیحیانی که پیش‌تر آنجا بودند در شمال، و به همین دلیل کنانایی‌ها جنوبی‌ها (تکومباگار) و دیگران شمالی‌ها نامیده می‌شوند. صفحات مسی که امتیازاتی را که یک حاکم محلی به کنای توما داده بود ثبت می‌کرد، تا قرن شانزدهم در دست جامعه بود، سپس ناپدید شد، احتمالاً به پرتغال برده شد، و مردم از آن زمان درباره‌اش بحث کرده‌اند. وقتی پریار در سال 1341 طغیان کرد و بندر کودونگالور را ویران ساخت، جامعه به جنوب و سپس به داخل خشکی کوچ کرد؛ مرکز آن از آن زمان کوتایام و چینگاوانام بوده است.

زبان روزمره آنان مانند همسایگانشان مالایالامی است و زبان دینی قدیمی‌شان سریانی. پیمان کونان کراس در سال 1653 مسیحیان توماسی را به دو بخش تقسیم کرد و کنانایی‌ها نیز همراه آنان تقسیم شدند؛ بنابراین امروز جامعه میان آرشی‌پارشی کاتولیک سیرو-مالابار کوتایام و آرشی‌دیوسیس ارتدوکس سریانی چینگاوانام تقسیم شده است. دو نیمه هنوز آزادانه با هم ازدواج می‌کنند. مذهب قابل مذاکره است؛ تبار قابل مذاکره نیست. روم در سال 1911 برای این وضعیت جا باز کرد و کوتایام را به عنوان اسقف‌نشینی تعریف‌شده بر اساس یک قوم، نه یک قلمرو، بنیان نهاد، با حوزه قضایی‌ای که کاتولیک‌های کنانایی را هر جا که بروند دنبال می‌کند.

جشن عروسی قدیمی‌ترین مواد را در خود دارد. شبی برای حنابندان هست، آراستن رسمی عروس و داماد، دعای برکتی رسمی که از والدین خواسته می‌شود، و مجموعه‌ای از آوازهای عروسی که از سنت شفاهی گرفته شده و در سال 1910 چاپ شد، برخی از آنها به زبان مالایالامی قدیمی و آن‌قدر آکنده از سریانی که خوانندگان دیگر هر سطر را نمی‌فهمند. چند تا از آنها درباره اورشلیم است. در دیاسپورا، در شیکاگو و هیوستن و خلیج فارس، قاعده ازدواج تحت فشاری بیش از هر زمان دیگر قرار دارد، و این پرسش که هنوز چه کسی به حساب می‌آید به دادگاه‌های مدنی رسیده است. این جامعه آن‌قدر کوچک است که هر کسی در آن جایگاهی دارد.