اروتیک بهاراتا

بهاراتا‌ها یکی از کوچک‌ترین قوم‌هایی هستند که سریلانکا آن‌ها را به‌عنوان گروهی جداگانه می‌شمارد و یکی از آسان‌ترین گروه‌ها برای برچسب‌گذاری نادرست. آنان به زبان تامیلی سخن می‌گویند، بیشترشان کاتولیک رومی‌اند و خانواده‌هایشان از سواحل جنوبی هند آمده‌اند. با این حال، آنان تامیل‌های سریلانکایی شمال و شرق نیستند و همچنین تامیل‌های هندی‌ای که برای کار در مزارع چای به این جزیره آورده شدند نیز نیستند. ریشه‌هایشان به پاراوارها می‌رسد، طبقه دریانورد و غواص مروارید در ساحل ماهیگیری مروارید اطراف توتوکودی در ایالت تامیل‌نادو. نامشان یادآور بهاراتاکولا است، نام تباری که پاراوارها مدت‌ها برای خود به کار می‌بردند. امروزه سرشماری سریلانکا بهاراتاها را گروهی جداگانه ثبت می‌کند و این سرانجام آن‌ها را از دسته‌بندی‌هایی جدا می‌کند که هرگز با آن‌ها تطابق نداشتند.

نقطه عطف تاریخ آنان در دهه 1530 میلادی رخ داد. تاجران مسلمان پاراوارها را از بستر مروارید خلیج مانار بیرون می‌راندند، پس رهبران پاراوار از پرتغالی‌ها طلب حمایت کردند. بهای این حمایت غسل تعمید بود و روستاهای کامل یک‌جا غسل تعمید داده شدند. چند سال بعد فرانسیس خاویر برای آموزش در میان آنان آمد و از آن پس کاتولیک بودن و پاراوار بودن تقریباً یکی شد. این ایمان با آنان از آن سوی دریا آمد. زندگی محله‌ای کلیسا، روزهای جشن، عروسی‌های کلیسایی و آیین‌های گردشی برای قدیسان هنوز ریتم سال را تعیین می‌کنند و ارادت دیرینه پاراوارها به بانوی برف‌ها در توتوکودی بخشی از میراثی است که به آنان رسیده است.

انتقال به سریلانکا در دوره استعماری به‌آرامی انجام شد، زمانی که خانواده‌ها به دنبال تجارت به بندرهای جزیره رفتند. این جامعه عمدتاً در کلمبو و در امتداد سواحل غربی ساکن شد و از دریا به سوی تجارت، مغازه‌داری و بعدها حرفه‌های آزاد روی آورد. تامیلی، زبانی دراویدی، هنوز در خانه گفتگو می‌شود. در شهری که از هر سو در اقلیت هستند، سینهالی و انگلیسی بخشی از زندگی کاری روزمره شده‌اند.

امروزه آنچه بهاراتاها را کنار هم نگه می‌دارد کمتر حرفهٔ مشترک است و بیشتر خاطرهٔ مشترک: پیوندهای خانوادگی که هنوز تا ساحل تامیل‌نادو امتداد دارند، غرور به تبارشان، و هویتی کاتولیک که آن را آشکارا حفظ می‌کنند. داستان آنان داستان دو عبور است، یکی به دینی تازه در قرن شانزدهم و دیگری آن‌سوی دریای باریک به سریلانکا در ادامه راه، و نیز داستان پافشاری آنان بر انتخاب نام خودشان.