اروتیک گابول

گابول قبیله‌ای بلوچ است و، مانند سایر قبایل بلوچ، نخست با نام و تبار تعریف می‌شود. تو گابول هستی چون پدرت گابول بود. نام قبیله به‌عنوان نام خانوادگی حمل می‌شود و به همین دلیل در روزنامه‌های محلی سند و در برگه‌های رأی‌گیری انتخابات آنجا بسیار دیده می‌شود. بیشتر گابول‌ها در سند زندگی می‌کنند، به‌ویژه در شهر کراچی، و خانواده‌هایی هم در بلوچستان، استانی که به نام بلوچ‌ها نامیده شده، وجود دارند.

بلوچ‌ها طی چند قرن به‌عنوان چوپان، سرباز و مهاجر به‌تدریج به شرق و به دره سند رفتند. تا اواخر قرن هجدهم، سلسله‌ای بلوچ به نام تالپورها بر سند حکومت می‌کرد و تا زمانی که بریتانیایی‌ها در سال 1843 این استان را فتح کردند، آن را در اختیار داشتند. قبایلی چون گابول در آن جهان جای گرفتند و ماندند. در کراچی این نام با لیاری پیوند دارد، یکی از کهن‌ترین بخش‌های شهر. لیاری در کنار بندر به‌عنوان محله‌ای کارگری بلوچ‌نشین رشد کرد و هنوز با فوتبال و بوکس شناخته می‌شود. نام گابول مدت‌هاست که در سیاست این محله برجسته است و اعضای این قبیله در مجالس پاکستان نشسته‌اند.

زبان نشان می‌دهد که هویت بلوچ در سند چگونه کار می‌کند. بلوچی زبانی ایرانی است و به کردی و فارسی نزدیک‌تر است تا به سندی یا اردو که از شاخه هند و آریایی‌اند. برخی خانواده‌های گابول بلوچی حرف می‌زنند. دیگران که نسل‌ها در سند ساکن بوده‌اند، در خانه سندی حرف می‌زنند و در کراچی اردو زبان مشترک روزمره است. هیچ‌یک از این‌ها خانواده‌ای را کمتر بلوچ نمی‌کند. تعلق بر پایه تبار و قبیله استوار است، نه بر زبانی که سر شام گفته می‌شود.

اسلام، بیشتر در شکل سنی‌اش، تقویم را شکل می‌دهد: نماز جمعه، روزه ماه رمضان و دو عید. در سند این آیین در کنار عادتی نیرومند یعنی زیارت مزارات صوفیان قرار دارد. زندگی اجتماعی از آیین جوانمردی بلوچ پیروی می‌کند. یعنی میهمان‌نوازی گشاده‌دستانه، حمایت از هرکس که پناه بخواهد، و حل اختلافات از طریق ریش‌سفیدان به‌جای دادگاه‌ها تا جایی که ممکن باشد. یکی از رسوم که کمتر بیگانگان متوجه آن می‌شوند هال است. وقتی مردان بلوچ با هم دیدار می‌کنند، هر طرف نوبت می‌گیرد تا پیش از آغاز هر گفتگوی دیگر، خبرهای خانواده، سلامتی و رویدادهای اخیر را گزارش کند.