اروتیک بهشتی

بهیشتی‌ها با شغلی تعریف می‌شوند که بیشتر جنوب آسیا دیگر به آن نیازی ندارد. برای قرن‌ها آب‌رسان شهرهای شمال هند بودند. با یک مشک در کوچه‌ها و بازارها راه می‌رفتند، یعنی یک پوست بز کامل که دوخته و بسته شده بود، از چاه یا رودخانه پر می‌شد و سنگین بر پشت حمل می‌شد. کوزه‌های آب خانه‌ها را پر می‌کردند، حیاط مسجدها را می‌شستند، خیابان‌های خاکی را برای نشاندن گرد و خاک آب می‌پاشیدند و به دنبال لشکرها به میدان جنگ می‌رفتند. این نام از واژهٔ فارسی بهشت (bihisht) به معنای فردوس آمده است. عنوانی والا برای کاری سنگین است و این جامعه آن را با قدری افتخار بر خود دارد.

آنان مسلمان‌اند، عمدتاً سنی، و روایتی که درباره خود نقل می‌کنند این حرفه را به ایمان پیوند می‌دهد. بسیاری از آنان نام عباسی را به کار می‌برند و با آن کار خود را به عباس بن علی پیوند می‌دهند، کسی که در کربلا هنگامی که می‌کوشید آب را به اردوگاه محاصره‌شدهٔ برادرش حسین برساند کشته شد. مشک نماد او در تصاویر محرم است و سقاخانه‌های رایگانی که در این ماه برپا می‌شوند همان داستان را بازگو می‌کنند. قصهٔ محبوب دیگر دربارهٔ نظام است، آب‌کشی که گفته می‌شود پس از شکست همایون، امپراتور مغول، در چوسا در 1539 او را با پوستی بادکرده روی آب نگه داشت. به روایت بیشتر نسخه‌ها، پاداشش این بود که نیم روز بر تخت بنشیند.

سرزمین اصلی آنان کمربند شهری قدیمی شمال هند است، به‌ویژه اوتارپرادش، دهلی، بیهار و راجستان، با جماعت‌های کوچک‌تری در مرکز و غرب هند. تقسیم هند خانواده‌ها را میان هند و پاکستان جدا کرد. اردو و هندی زبان‌های خانگی‌اند، به‌علاوهٔ زبان محلی هر جا که خانواده‌ها ساکن شده‌اند. مانند بیشتر جماعت‌های مسلمان پیشه‌ور در این منطقه، آنان یک برادری را تشکیل می‌دهند، اخوتی که به‌طور سنتی در درون خود ازدواج کرده است.

اردوگاه‌های نظامی استعماری بهیشتی‌های هنگ‌ها را در فهرست حقوق‌بگیران خود نگه می‌داشتند، و شعر گانگا دین از کیپلینگ یکی از آنان را مشهورترین آب‌رسان در شعر انگلیسی کرد. با این حال، این شعر بیشتر دربارهٔ سربازان بریتانیایی سخن می‌گوید تا دربارهٔ مردانی که آبشان را می‌کشیدند. آب لوله‌کشی در قرن بیستم این حرفه را در بیشتر شهرها پایان داد. چند مرد هنوز به شیوهٔ قدیم کار می‌کنند، که بیش از همه در کولکاتا به چشم می‌آیند، اما بیشتر بهیشتی‌های امروز از راه تجارت، حمل‌ونقل، مشاغل خدماتی و کسب‌وکارهای کوچک امرار معاش می‌کنند. چند ایالت هند این جامعه را در شمار سایر طبقات عقب‌مانده فهرست کرده‌اند. مشک بیشتر به‌صورت خاطره باقی مانده است، و به‌عنوان نشانی در نام عباسی.